0

Το κορίτσι με την γαλλική δαντέλα

Είναι και αυτό το κόλλημα των νηπίων με τα κινητά και κυρίως με τις φωτογραφίες!!Αν δεν του το ζητήσω ευγενικά μπορεί να κάθεται με τις ώρες να απολαμβάνει κυρίως βίντεο της αυτού αρχοντιάς του!
Σε μια απο αυτές τις “εξορμήσεις” του, ο γιος μου ανακάλυψε και αυτήν την φωτογραφία και μου θύμισε οτι υπήρξα και εγω… νύφη.

Μια νύφη που ήταν ήδη #mana πράγμα που είχε ως συνέπεια τον περιορισμένο χρόνο αναζήτησης νυφικού, αλλά και λιιιιιιγα γραμμάρια παραπάνω απο τις νύφες που σέβονται τον εαυτό τους και έχουν πλακωθεί στις δίαιτες μήνες πριν.
Επίσης ήταν  και #lawyer οπότε ο άνθρωπος που θα έφτιαχνε το νυφικό της θα έπρεπε να έχει μεράκι και να μην της πουλήσει φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες. Το  ύφος, η μετριότητα και η ανασφάλεια εκνεύριζαν μια -ήδη εκνευρισμένη- εν δυνάμει νύφη.

Θα το παραδεχτώ πως η διαδικασία αυτή ήταν από τις πιο άχαρες της ζωής μου και γι αυτό το λόγο αξίζουν αμέτρητα μπράβο στην http://www.georgiaandreadaki.com, που κατάφερε να με κάνει να κλάψω από συγκίνηση στην τελευταία πρόβα νυφικού.
Σαν χθες θυμάμαι εκείνες τις πρόβες, το άγχος και τον αρνητισμό μου, αλλά και την υποστηρικτικότητα και θετικότητα αυτού του κοριτσιού. Ήταν πρόθυμη να με βοηθήσει σε όλα, ακόμα και στο τσουλούφι που θα ξεχώριζε από την υπόλοιπη κώμη. Ήταν αγχωμένη, πολύ περισσότερο απο εμένα, ώστε να είναι όλα άψογα. Ήταν εκεί και χάρηκε με την χαρά μου. Ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω.


Το κορίτσι αυτό είναι πλέον δικός μου άνθρωπος, και πιστεύω ακράδαντα στο ταλέντο της αλλά κυρίως στον επαγγελματισμό και την ειλικρίνεια  της, άποψη που μου την επιβεβαιώνει η παρακάτω ιστορία.
Η δική της ιστορία και η δική της μήνυση στην κρίση.

……………………………………………………………………………………………………………………….

Επιτρέψτε μου να συστηθώ. Ονομάζομαι Γεωργία Ανδρεαδάκη και ΔΕΝ είμαι λογίστρια!
Θα ήμουν εξαιρετικά υπερήφανη ωστόσο εαν κατάφερνα να γίνω μία “αξιόλογη” λογίστρια (γιατί το παν για μένα είναι ότι κάνεις να το κάνεις καλά…!)
Ένας κρυφός πόθος και ένα βασανισμένο απωθημένο βγήκε, για καλή μου τύχη , στην επιφάνεια λίγο πριν πάρω το αγαπημένο και καλά κρυμμένο πτυχίο μου.
Αιτία και αφορμή να συνειδητοποιήσω και εγω η ίδια την αγάπη μου για την μόδα και το σχέδιο, ήταν το τρελό μου το αγόρι. Απο την στιγμή που του το εκμυστηρεύτηκα μου βρήκε το επόμενο πρωί την σχολή, που ήταν και το ξεκίνημα αυτού του παραληρήματος. Και η σχολή αυτή ήταν μόνο η αρχή!

Ήταν μέχρι να ράψω την πρώτη μου μπλούζα. Ήταν μέχρι να με σταματήσουν να με ρωτήσουν “ωραία μπλούζα, απο που την πήρες;”
Η αλήθεια είναι ότι τα υφάσματα ήταν πάντα η αδυναμία μου. Το πάντρεμα περίτεχνων υλικών που δίνουν ένα ξεχωριστό ύφος, ο συνδυασμός διαφορετικών υφών, οι τσαχπινιές που κάνουν πάντα την διαφορά, η έμπνευση της στιγμής, η συνεχής ενημέρωση στο τι είναι τάση χωρίς αυτό να με περιορίζει πάντα, ήταν και είναι κάτι που με μαγεύει και με εξιτάρει. Ξέρετε, το να αγαπάς αυτό που κάνεις και να δίνεις όλο σου το είναι όχι μόνο για να βγάλεις κάποια χρήματα, όχι μόνο για προσωπική ικανοποίηση αλλά γιατί πραγματικά αγαπάς και σέβεσαι και τους ανθρώπους που σε εμπιστεύονται ώστε να έχουν ένα όμορφο αποτέλεσμα. Αυτό πιστέψτε με είναι η μεγαλύτερη πληρωμή.
Απο την πορεία μου στο χώρο της εκπαίδευσης πάνω στην μόδα έμαθα αναμφισβήτητα αρκετά χρήσιμα πράγματα. Σε αυτό βοήθησε αρκετά και η σχολή fashion workshop by Vicky Kaya. Εκεί εμπέδωσα με όλη την σημασία της λέξεως τι σημαίνει βιομηχανία της μόδας και πόσο αφοσίωση, επιμονή, υπομονή και απίστευτο χρόνο για δουλειά θέλει, όποιος το κάνει επαγγελματικά. Δεν πέρασε πολύς καιρός και τσουπ…. δημιούργησα το atelier Georgia Andreadaki. Απίστευτο;
Το να τολμάς εν καιρώ κρίσης, είναι όντως! Αυτή η απόφαση όμως ήταν ότι πιο γρήγορο έχω πάρει όλα αυτά τα χρόνια στην ζωή μου. Πίστεψα τόσο πολύ το πόσο ανάγκη έχει η αγορά του Ηρακλείου από ένα όμορφο χώρο όπου θα μπορεί κανείς να βρει και να σχεδιάσει μαζί μου απο την αρχή κάτι ξεχωριστό και μοντέρνο για την οποιαδήποτε περίπτωση. Από κάτι καθημερινό μέχρι τον γάμο της φίλης, που παντρεύει τον αδερφό, που είναι μπατζανάκι…
Ωστόσο το μεγαλύτερό μου ταλέντο θεωρώ είναι ο σχεδιασμός και η δημιουργία ενός νυφικού, μαζί με την ομάδα μου, για εκείνη που έχει υψηλές προσδοκίες και ζητάει απλώς κάτι το οποίο θα είναι ακριβώς στο στυλ και στην προσωπικότητά της παντρεύοντας φίνα υφάσματα, αέρινες γαλλικές δαντέλες, τρέσσες και περίτεχνες κορδέλες που δίνουν στα νυφικά αέρα κοσμοπολίτικο αλλά και κλασσική φινέτσα. Η μανία μου για τελειότητα ενω κάποτε μου δημιουργούσε πρόβλημα, σε αυτή την δουλειά που επέλεξα μου έχει κάνει τρομερό καλό. Η κρίση μπορεί να μην βοηθάει αρκετά πράγματα αλλά θεωρώ ότι όλοι μας έχουμε προσαρμοστεί σε όλα τα επίπεδα και αυτό ίσως και να χρειαζόταν.

Εγώ προσωπικά δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος άνθρωπος σε αντίθεση με την manalawyer με την οποία είχα την τύχη και την χαρά να συνεργαστώ στην πιο ιδιαίτερη στιγμή της ζωής της. Στον γάμο και την βάπτιση του τέκνου της. Σχεδίασα και έραψα το νυφικό της το οποίο, τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί, ήταν μία “βαρετή” ή “κουραστική” διαδικασία για εκείνη καθότι mana και lawyer μαζί. Στην πορεία όμως εξελίχθηκε τοοοσο συγκινητική!

 

Να ξέρετε, απο προσωπική εμπειρία, ότι το να ανοίγεις την δική σου επιχείρηση κάνοντας αυτό που αγαπάς, στην αρχή φαίνεται και είναι βουνό. Όταν όμως το πιστέψεις πραγματικά, κάνεις σωστά και τίμια την δουλειά σου η επιτυχία είναι δεδομένη και αυτή θα είναι η δικαίωση και η ανταμοιβή για τον κόπο και το ρίσκο σου. Το δικό μου moto το οποίο και προτείνω και εύχομαι σε όλους σας είναι ότι “η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς”.
Καλές προσπάθειες!

………………………………………………………………………………………………………………………

Εγώ πάντως αν ξαναπαντρευόμουν,  εσένα πάλι  θα εμπιστευόμουν (και τον ίδιο άντρα βεβαίως βεβαίως)!

 

Εσείς κορίτσια λοιπόν, που ετοιμάζεστε για τα δικά σας #γαμοπίλαφα και δεν έχετε βρει ακόμα νυφικό, περάστε οπωσδήποτε από την Σμύρνης 18, στο Ηράκλειο Κρήτης ή επισκεφθείτε το site http://www.georgiaandreadaki.com. Σε περίπτωση που βρήκατε, περάστε και πάλι γιατί το ταλέντο της δεν σταματάει στα νυφικά.

ML

 

Advertisements
0

10 επιπλέον πράγματα που μου θύμισε το δεύτερο παιδί

Τα παιδιά έχουν τελικά φοβερό ένστικτο. Έτσι και η κόρη μου. Κατάλαβε πόσο πολύ σας άρεσε το post 10+1 πράγματα που μου θύμισε το δεύτερο παιδί και απο τότε κάνει τα πάντα ώστε να με κρατάει σε εγρήγορση, ώστε λίγες  μέρες μετά εκτός απο το να τραγουδάω το λαϊκό άσμα “δεν κοιμάμαι, δεν κοιμάμαι, όταν αρχίζω να σε θυμάμαι” κατάφερα να σας ετοιμάσω και το σίκουελ με την ελπίδα ότι το κορίτσι μου θα νιώσει ότι έκανε το χρέος της, και θα με αφήσει να κοιμηθώ 3 συνεχόμενες ώρες.

Συνεχίζουμε λοιπόν με:

1. Σάμπα Ντετζανέιρο: Σαν παιδί και εγώ έμαθα παραδοσιακούς χορούς, σαν φοιτήτρια τσιφτετέλι και σαν λάγνα και μοιραία ενήλικας latin. Αν και δεν φημίζομαι για τον ρυθμό μου σε αντίθεση με το πάθος που βγάζω στο χορό, ωστόσο θεωρούσα ότι οι χορευτικές φιγούρες ανήκουν πια στο παρελθόν.
ΛΑΘΟΣ: Τα παιδιά μου- ειδικά τους πρώτους μήνες – μου απέδειξαν περίτρανα, ότι τον χορό τον έχω μέσα μου…Όταν το απλό λίκνισμα και η αγκαλιά δεν κάνουν δουλειά, αρχίζω την…σάμπα ντετζανειρο και γίνεται χαμός. Βηματάκια λοιπόν, και λίκνισμα όλο το κορμί και το έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα, έστω για μόνο δυο ώρες.
Λέτε να το κάνει επίτηδες για να φτιάξω κορμί για την παραλία?

2.Ρεπερτόριο από άλλη εποχή
Το έχω πάρει απόφαση, τα παιδιά μου- τουλάχιστον στο θέμα του ύπνου- δεν είναι κλασσικά παιδιά. Ο γιος μου νανουρίζονταν με την  -τελευταία λογικά- επιτυχία  του Νίνο… το 2013, το “τόσο περίπου Σ’αγαπώ” αλλά και την Άγια Νύχτα…κατακαλόκαιρο. Το κορίτσι μας απο την άλλη, τρελαίνεται για διάφορους ήχους που βγάζω μέσα στην νύστα και την απελπισία μου.
Κάτι ήχοι τύπου”ντουν ντουν ντουν”, “πω,πω,πω”, “νο,νο,νο” με αγαπημένο τον “φου,φου,φου” έχουν πολύ πιο γρήγορο αποτέλεσμα, απο τα κλασσικά και αγαπημένα “νάνι, νάνι” και “κοιμήσου αγγελούδι μου”.
Οπότε σε περίπτωση που τα κλασσικά νανουρίσματα δεν πιάνουν στους βραδινούς ταραξίες, δοκιμάστε να επιστρέψετε στην…”εποχή των σπηλαίων”

3.Η “καλοσύνη” των ξένων :
Ο κόσμος είναι γεμάτος απο καλοσύνη και διακριτικότητα.
Και αν είστε απο τους τυχερούς που δεν το έχετε καταλάβει, δοκιμάστε να συναναστραφείτε με κόσμο λίγο μετά τον ερχομό του παιδιού σας.
Ατάκες τύπου “σου έχει μείνει λίγη κοιλίτσα εεε(;;;), αλλά δεν πειράζει”, “δεν κοιμάσαι εε(;;;), φαίνεται”, “θηλάζεις μωρέ γι’ αυτό δεν χάνεις τα κιλά”, “ίδιο ο άντρας σου είναι”, “ο άντρας σου πως το έχει πάρει που δεν προλαβαίνεις να ασχοληθείς μαζί του “, “αχχχχ πως αλλάζει η ζωή απο την μια στιγμή στην άλλη…” και όλα με ένα βλέμμα συμπόνοιας και κρυφής χαράς για την κατάσταση σου, είναι ατάκες που δεν γίνεται να μην ακούσετε.
Χαμογελάστε, κάντε λίγο υπομονή γιατί….”μόνο για λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά”.

4.Εγώ δεν ξέρω αλλά…
Είναι απίστευτο πως όλοι μα όλοι (και εγώ μέσα σ’ αυτούς) μόλις δούμε μια έγκυο, ή ακόμα χειρότερα μία μαμά με ένα μωρό, έχουμε γνώμη για όλα.  Ατάκες τύπου “Το έχεις ντύσει πολύ λεπτά το μωρό”, “να μην το κρατάς πολύ ώρα στα χέρια γιατί κακομαθαίνει”, “εγώ τα παιδιά μου τα θήλασα μέχρι τα τέσσερα και ποτέ δεν αρρώστησαν”, μην κοιμάσαι με το μωρό στο κρεββάτι”, “μην βγάλεις νωρίς το μωρό απο το δωμάτιο σου”, “να αποστειρώνεις και την πετσέτα που πιάνεις τα αποστειρωμένα”, “μην βάλεις πιπίλα θα το μετανιώσεις”, κατατάσσονται στα best sellers.
Απο την πλευρά μου χίλια συγνώμη στις μαμάδες, οι οποίες στην συναναστροφή μαζί μου, ανακάλυψαν και την ιδιότητα μου ως παιδίατρος και παιδοψυχολόγος.
Η Εκδίκηση όμως είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο ή έστω ξαναζεσταμένο

5. Η Ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία
Μεγάλο πράγμα η Ελπίδα και η αισιοδοξία. Ειδικά τους πρώτους μήνες. Εμένα η σκέψη, ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα βελτιωθούν, θα κοιμόμαστε λίγο παραπάνω και το μωράκι μου θα είναι ελάχιστα πιο ανεξάρτητο, είναι αυτή που μ έχει βγάλει στα ανοικτά. Στο διπλανό δωμάτιο εξάλλου κοιμάται το πιο τρανταχτό παράδειγμα

6. Σχέδιο εξόντωσης
Καιρό πριν γίνω μητέρα, κάποιος με αρκετή δόση χιούμορ…και ρεαλισμού όμως όπως αποδείχθηκε αργότερα, μου είχε πει ότι τα μωρά έχουν “σχέδιο εξόντωσης”. Τότε γέλασα, τώρα το πιστεύω και δίνω την μάχη μου καθημερινά.
Ο λόγος λοιπόν, που πιστεύω ότι αυτά τα πλασματάκια, έχουν σχεδιο εξόντωσης, είναι το γεγονός ότι μετά που σ’ έχουν εξοντώσει, που τα πόδια σου τρέμουν απο την κούραση, ο μαύρος κύκλος εχει φτάσει στην μύτη και που κάποιες φορές ένα δάκρυ απελπισίας κυλάει απο τα ταλαιπωρημένα μάτια σου, με όσες δυνάμεις έχεις, τα κοιτάς και σου σκάνε ένα χαμόγελο γεμάτο ικανοποίηση ότι σε ακόμα μια μάχη βγήκαν νικητές.
Συναγωνίστριες #manes μπορεί να χάνουμε μάχες πολλές, τον πόλεμο όμως θα τον κερδίσουμε, απλά ίσως μας πάρει όσο χρόνο πήρε στους Έλληνες να αλώσουν την Τροία.

7. Ασυνέπεια η καλύτερη μας φίλη
Υποφέρω και ντρέπομαι, αλλά μου συνέβη και με τα δύο μου παιδιά. Εκείνο το δύσκολο διάστημα- το οποίο βιώνω εκ νέου και εις διπλούν- έτρεχα την τελευταία στιγμή να κλείσω επαγγελματικές εκκρεμότητες, δεν άκουγα το ξυπνητήρι, άφηνα λογαριασμούς και έληγαν (ευτυχώς τώρα ανακάλυψα το internet banking), ξέχναγα γιορτές και γενέθλια αγαπημένων προσώπων.
Αγαπημένο μας σχολικό, σου ζητώ συγνώμη για τις φορές που υπομονετικά περιμένεις και εμείς έχουμε μόλις ξυπνήσει. Φίλοι μου αγαπημένοι, σας έχω στην καρδιά μου και ας μην σας ευχήθηκα για πρώτη φορά στα είκοσι χρόνια φιλίας.

8.Μου έφυγε ο ύπνος #not
Στο παρελθόν συνέβαινε αρκετά συχνά, αν για κάποιο λόγο ξυπνούσα, να μην μπορούσα να ξανακοιμηθώ. Τα τελευταία χρόνια- αν εξαιρέσεις τις αϋπνίες της εγκυμοσύνης-, η ατάκα “μου  έφυγε ο ύπνος” ηχεί στα αυτάκια μου ουτοπική και κάποιες φορές…προκλητική.
Μόλις τελειώσουν οι παραπάνω αναφερόμενες διαδικασίες, κατευθείαν ύπνος ακόμα και αν διακοπεί τέσσερις φορές μέσα στην νύχτα.
Προσοχή λοιπόν γιατί ακόμα και το γρήγορο σκρολ νταουν στο facebook μπορεί να το μετανιώσεις.

9.Στεγνωτήριο αγάπη μου
Σας έχω πει σε παλαιότερο post για το Μίξερ αγάπη μου… και το πόσο “σημαντικό” είναι για μία #mana νηπίου. Ακόμα πιο σημαντικό όμως για μια #mana με μωρό και νήπιο στο σπίτι είναι η ύπαρξη στεγνωτηρίου. Κερδίζεις χρόνο και χώρο, σε ένα σπίτι που και ο χρόνος είναι χρυσός και χώρος δεν υπάρχει γιατί είναι γεμάτος με αντικείμενα των παιδιών.
Και επειδή το δικό μου στεγνωτήριο χάλασε, θέλω μέσα απο αυτό το post να του πω ότι το αγαπώ και ότι μου λείπει.

10. Μάνα, μανούλα, μαμά
Εντάξει όλοι έχουμε τσακωθεί με την #mana μας. Ειδικά στην εφηβεία πολλοί απο εμάς, ίσως την θεωρήσαμε για λίγο και υπεύθυνη για ότι κακό μας έχει συμβεί. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις, ότι δεν είναι τυχαία όλα όσα γράφονται, λέγονται, τραγουδιούνται για την ΜΑΝΑ.
Γιατί σαν την #mana δεν έχει. Ακόμα και αν έχεις τις αμφιβολίες σου (που αποκλείεται), όταν γίνεις και εσύ #mana θα καταλάβεις την ολοκληρωτική και ανευ όρων αγάπη αυτού του ανθρώπου, θα νιώσεις ευλογημένη που την είχες στην ζωή σου, θα συνειδητοποιήσεις ότι είναι πάντα εκεί ακόμα κι αν είναι χιλιόμετρα μακριά, θα είναι αυτή που καταλάβει πίσω από το χαμόγελο σου την στεναχώρια σου, θα αγαπήσει το παιδί σου, σαν να ναι δύό φορές παιδί της.
Κυρίως όμως θα συνειδητοποιήσεις ότι της μοιάζεις ακόμα και σ’ αυτά που την κατηγορούσες.

 

Με την ευχή ότι απο σήμερα θα μπορώ να κοιμάμαι τόσο πολύ ώστε να μην προλαβαίνω να γράψω άλλο post…εντός της εβδομάδας

 

0

10+1 πράγματα που μου θύμισε το δεύτερο παιδί

Είναι από εκείνα τα πρωινά, που απολαμβάνω εκτός “συνόρων (οικία) τον καφέ μου, παρέα πάντα με το κορίτσι μου-που μαζί με τον αδερφό της έχουν δώσει άλλο νόημα στην ζωή μου … και στα βράδια μου.
Απέναντι μου τρία κορίτσια, γύρω στα 15, ταλαιπωρούν ένα σμαρτ φόουν, προσπαθώντας να μοιάσουν στην Κιμ την Καρντασια

Παρατηρώντας τις λοιπόν, εκτός από τα διαφορά βαθυστόχαστα που σκέφτηκα, συνειδητοποίησα ότι αυτό το πράγμα με τα χείλια του ροφού (όταν έκανα εγώ κορίτσια τον ροφό-πιθανότατα γιατί είχα κάτι στο μπροστινό δόντι- εσείς τρώγατε ακόμα αλεσμένα) θα τις βασάνιζε όλο το προηγούμενο βράδυ, ώστε να βρουν την κατάλληλη “πόζα” για την τέλεια φωτογραφία.

Με αυτήν την σκέψη λοιπόν, μου ήρθαν στο μυαλό τα τελευταία δικά μου βράδια, που ο συνεχόμενος ύπνος άνω των δύο ωρών είναι σαν την Ελλάδα δίχως μνημόνια, ήτοι όνειρο απατηλό.

Θα το έχετε καταλάβει βέβαια, οτι στην περίπτωση μου ο ένας συνειρμός φέρνει τον άλλο και έτσι, απολαμβάνοντας τον καφέ μου και προσπαθώντας να αγνοήσω τις κορασίδες, σκέφτηκα, συνειδητοποίησα και σας παραθέτω τα 10+1 πράγματα που μου θύμισε το 2ο παιδί και σας τα παραθέτω ευθύς αμέσως:

1.Δεν είσαι η Ελένη Μενεγάκη, ούτε η Φαίη Σκορδά, ούτε καν η Σίσσυ Χριστίδου:
Αν πήρες 20+κιλά στην εγκυμοσύνη, ΔΕΝ θα βγεις από το μαιευτήριο με το εφαρμοστό φόρεμα που φορούσες στο πρώτο ραντεβού, ούτε στις 40 μέρες θα έχεις επανέλθει και θα φοράς το αγαπημένο σου τζην!!!
Οπότε αγαπημένη μωρό #mana, υπομονή και επιμονή και άφησε τις τρελές  απαιτήσεις απο τον εαυτό σου μετά το το πέρας του πρώτου τριμήνου.
Έχει να πέσει τρελό καφτάνι το summer 2016.

2.Θηλασμός, αυτός ο Σωτήριος
Τα οφέλη του θηλασμού λίγο πολύ τα γνωρίζουμε όλοι, τα ακούμε από τις μαμάδες υπέρμαχους του θηλασμού και τα διαβάζουμε σε κάθε βιβλίο!
Εκτός από όλα τα γνωστά και χιλιογραμμένα, ο θηλασμός-αν σου κάτσει βέβαια- είναι οτι ΠΙΟ ΒΟΛΙΚΟ έχει σαν όπλο η μητέρα!
Για τους πρώτους 5 μήνες έχεις παντού φαγητό για το μωρό σου, αποστειρωμένο και στην σωστή θερμοκρασία.Επίσης έχεις και ένα άμεσο ηρεμιστικό.

Παρ’ολα αυτά αν δεν τα καταφέρεις να θηλάσεις, δεν πειράζει και σε καμία περίπτωση μην νιώθεις άσχημα!!Το πιο σημαντικό για το μωρό σου είναι να είσαι εσύ καλά, ήρεμη και υγιής!

3.Ένα χέρι μόνο φτάνει:
Και όμως οι πρώτοι μήνες σε κάνουν να συνειδητοποιείς τις υπερδυνάμεις σου!
Πέρα από το γεγονός οτι ένας άνθρωπος μπορεί να κοιμάται 3 ώρες μέσω όρο ημερησίως και όμως να τα καταφέρνει  σχεδόν περίφημα, συνειδητοποιείς ποσά πράγματα μπορείς να κάνεις με….το  ένα χέρι!!
Αν λοιπόν το περισσότερο χρόνο σου τον περνάς Αγκαλιά με ένα μωρό είτε για να κοιμηθεί, είτε για να φάει, είτε για να ρευτεί και να το αλλάξεις αλλά  δεν έχεις υπηρετικό προσωπικό στο σπίτι, ούτε άδεια λοχίας, τότε τα χέρια σου είναι μαγικά!

Ναι, έχω γράψει προσφυγή κρατώντας την κόρη μου αγκαλιά (και θυμήθηκα πόσες περιγραφές ακινήτων έγραφα με τον γιο μου ), έχω μαγειρέψει, έχω αδειάσει πλυντήριο και έχω σκουπίσει.
Στόχος μου το επόμενο post να γραφτεί αγκαλιά με την κορασίδα, έτσι για το γούρι.

4.”Ήλιε μου, Ήλιε μου, έβγα έβγα Ήλιε μου”
Σαν πρώην party animal, αξιώθηκα πολλές φορές να δώ την ανατολή του Ηλίου κυρίως στην αγαπημένη μου Κομοτηνή αλλά και στο Δημοκρατικό Ηράκλειο. Την είδα και σε άλλα διάφορα μέρη και έχω να δηλώσω ότι παντού αλλά κυρίως στην χώρα μας, είναι μοναδική.

Το party animal έχει πέσει σε χειμερία νάρκη (τα είπαμε εξάλλου και στο Once a #partyanimal, always a #partyanimal?), όμως ο ερχομός των παιδιών μου, μου “έδωσε την ευκαιρία” να θυμηθώ πόσο όμορφη είναι η Ανατολή στην Ελλάδα, ειδικά αν είσαι αγκαλιά με κάποιον που αγαπάς!

Παρ´ όλα αυτά, ελπίζω η”ευκαιρία” αυτή που μου έχει προσφέρει η κόρη μου απλόχερα -ακολουθώντας πίστα τα χνάρια του μεγάλου αδερφού- να ελαττωθεί σιγά σιγά, γιατί η #manalawyer παραδίδει τα όπλα ανατολή με την ανατολή.

5. Μα το σημάδι, στο λαιμό μου απ’ τα φιλιά σου:
Η αλήθεια είναι ότι είχα ξεχάσει πως αυτά τα υπέροχα πλασματάκια, με αυτά τα υπέροχα χεράκια και χειλάκια, βγάζουν διαρκώς απο το στοματάκι σου διάφορα υγρά. Όσα μα όσα πανάκια και να βάλεις, το πεντακάθαρο σχεδόν αποστειρωμένο ρούχο σου δεν θα παραμείνει καθαρό για πολύ ώρα….
Δεν πρόκειται ποτέ όμως να ξεχάσω την απόλυτη αίσθηση γαλήνης, όταν τα μωράκια μου ακουμπούσαν και ηρεμούσαν στην αγκαλιά μου!

6.Pampers παντού, λεφτά πουθενά
Το είχα ξαναπεί και μήνες πριν στο Αχ #mana μου, η πάνα σου ότι τα pampers εκτοξεύουν τον εβδομαδιαίο προϋπολογισμό της οικογένειας, αλλά ειλικρινά δεν θυμόμουν πόσες φορές την μέρα πρέπει να αλλάζεις ένα μωρό…
Αν μάλιστα έχεις και δύσκολο βράδυ, μπορείς να βρεις pampers παντού στο σπίτι…

7. Νάνι, νάνι…η μαμάκα νάνι
Ελάτε, παραδεχθείτε το, δεν είμαι η μόνη που προσπαθώντας να νανουρίσω τα παιδιά μου με νανουρίσματα κάθε είδους, καταλήγω να παραδίνομαι εγώ στην Αγκαλιά του Μορφέα;

8.Baby Haute Couture – Μωρό : 0-1

Αγαπημένες μου #manes- #fashionistas, είναι πράγματι υπέροχα όλα αυτά τα φορεματάκια απο διάφορα πανάκριβα υφάσματα, είναι γλύκα όλα αυτά τα κουστουμάκια για μικρούς πρίγκιπες, είναι πολύ in (#not) ένα μωρό να φοράει brand που φωνάζει περισσότερο από αυτό όταν πεινάει, αλλά μεταξύ μας…. ΔΕΝ υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ μα κανένας λόγος να μαζεύετε ρούχα που δεν πρόκειται το μωρό σας να φορέσει ΠΟΤΕ!!
Επενδύστε σε απλά σχέδια και καλές ποιότητες που αντέχουν στο πλυντήριο, στεγνωτήριο και σιδέρωμα…γιατί μην ξεχνάτε οτι ακόμα και το μωρό που γεννήθηκε παρέα με το savoire vivre, δεν μπορεί να παραμείνει καθαρό για περισσότερο απο 3 ώρες!
Εάν συμφωνείτε μαζί μου, τότε επισκεφθείτε το Antonellakids και δεν θα χάσετε!

9. Πολυτέλεια είναι τα… μαλλιά τα τέλεια
Η αλήθεια είναι πως είχα κάποιες μνήμες από εκείνο το καλοκαίρι του 2013, οι οποίες βέβαια ξανά παίρνουν σάρκα και οστά  στον υπερθετικό βαθμό από τον Απρίλιο του 2016.
Είναι η σκληρή πραγματικότητα ότι για μια μωρό #mana είναι πολυτέλεια τα μαλλιά τα τέλεια, τα καθαρά ρούχα, ο καφές με μια φίλη, ο ύπνος χωρίς …διακοπές για διαφημίσεις.
Αλλά στην χώρα της συνεχούς λιτότητας, τι την θές την πολυτέλεια- σιγοκλαίω.

10.Μετακόμιση τώρα
Το φετινό Πάσχα και η σωτήρια εξόρμηση μας  προς τον μαγευτικό Άγιο Νικόλαο μου θύμισε πως το να πας διακοπές (τις γνωστές διακοπές του Έλληνα της Κρίσης, δύο-τρεις μέρες το πολύ) με τα παιδιά είναι ολόκληρη μετακόμιση.
Αν για κάποιο λόγο, δεν έχετε καλή διάθεση διαβάζοντας αυτό το post, απλά κάντε εικόνα ένα αυτοκίνητο στο οποίο μέσα είναι στοιβαγμένοι κυριολεκτικά  δυο ενήλικες, δυο καθίσματα , μια καλαθούνα, μια μπανιέρα γα βρέφη και  3 βαλίτσες .

+1. Η Αγάπη πονάει κι είναι δύσκολη… αλλά δεν την αλλάζω για τίποτα

Περνώντας, ο πρώτος δύσκολος καιρός με το μωρό και αρχίζοντας σιγά σιγά το ίδιο να  ανεξαρτητοποιείται από εσένα , ξεχνάς – κάποιες φορές- πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις παιδιά. Πόσο αγχώδες, καταπιεστικό και ενοχικό είναι όλο αυτό που ζείς.
Ωστόσο, δεν ξέχασα ποτέ πως όσες φορές κι αν ζούσα, πάλι αυτός ο ρόλος θα ήταν ο αγαπημένος μου.

Να κάνετε παιδιά…και σας υπόσχομαι θα θυμάστε μόνο τα καλά!

ML

0

Η auntfofo είναι εδώ

Θα το έχετε καταλάβει οι περισσότεροι και θα το γνωρίζετε οι συναγωνίστριες συνάδελφοι πως η #manalawyer που σέβεται τον εαυτό της είναι αρκετά cool για lawyer.

Μιλάω πάντα για την #lawyer της “Χρυσής” αυτής εποχής που ζούμε…
Για την #lawyer του ΦΠΑ, της έκτακτης εισφοράς, της δικάσιμου το 2021 και της τετράμηνης αποχής.
Για την #manalawyer που το παιδί της θα παίξει στις πλατείες, θα λερωθεί, θα λατρεύει τα αθλητικά και τις φόρμες!

Τέτοια manalawyer είμαι και εγώ!
Δεν φοράω γόβα στιλέτο (είμαι κ δυο μέτρα γυναικάρα εξάλλου), pencil φούστες (δεν θέλω να φέρω σε δύσκολη θέση τις συναδέλφους που δεν έχουν χοτ καμπύλες) ούτε φουλάρια (που ψυχραιμία να τα δέσεις).

Το ίδιο συμβαίνει  και με την γκαρνταρόμπα των τέκνων μου (για όσο αυτά μου επιτρέπουν να επεμβαίνω)

Η ζωή εξάλλου είναι μικρή…. και ο γιος μου πολύ ζωηρός,  για να ταλαιπώρείται με άβολα ρούχα και αξεσουάρ.

Έτσι λοιπόν, όταν έμαθα και το φύλλο της κορασίδας, έκανα κρυφή συμφωνία με τον εαυτό μου πως η γκαρνταρόμπα της θα είναι και αυτή simple- χωρίς το chic.
Μέχρι που βρέθηκε μπροστά μου η EVA KAY (Look!! a Little Collection!!) με τα υπέροχα φορεματάκια της και κάπως όλα έγιναν πιο κοριτσίστικα!
Το κορίτσι αυτό λοιπόν μου μίλησε και για την auntfofo και το “κακό”πλέον είχε γίνει…

Ναι ναι εγώ , η manalawyer, η cool, η” δεν θα υποπέσω στην παγίδα με τα κορδελάκια κ τις κορδελίτσες” …μόλις επισκέφθηκα τον λογαριασμό της auntfofo στο Instagram …τα ήθελα ΟΛΑ!

Υπέροχες δημιουργίες από ιδιαίτερα υφάσματα, που δεν βάζει ο απλός νους ότι θα μπορούσαν να έχουν αυτήν την χρήση. Δημιουργίες με προσοχή στην λεπτομέρεια, φινέτσα και προσωπικότητα.

Κορδέλες, φιογκάκια, παπιγιόν, ρούχα και γενικά ιδιαίτερα πραγματάκια που σε παραπέμπουν σε μια άλλη εποχή, σίγουρα πιο vintage και πιο ποιοτική .
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ήμουν σίγουρη ότι πίσω απο την auntfofo κρύβεται μια υπέροχη ιστορία, και είμαι τόσο χαρούμενη που η γλυκιά #mama Θωμαή   μου την εμπιστεύτηκε!!!

……………………………………………………………………………………………………………………..

Η έμπνευση για το auntfofo προέκυψε ψάχνοντας για τα βαφτiστικά του γιου μου. Ήθελα κάτι ιδιαίτερο και μοναδικό και το βρήκα στα μαγαζάκια του etsy. Ξετρελάθηκα με όλα τα μικρά παπιγιόν και αμέσως χτύπησα την πόρτα της μοδίστρας θείας μου, της αγαπημένης θείας μου Φωφώ. Μου έδειξε πως να τα φτιάχνω. Ξετρύπωσα και τη μηχανή της μαμά μου, την έστησα στο σαλόνι μου και αυτό ήταν. Ένα πάθος είχε ξεκινήσει.
Πρώτα παπιγιόν, μετά φούστες. Όλα φτιαγμένα με vintage υφάσματα. Λίγα και μοναδικά κομμάτια για να νιώθουν όλοι μοναδικοί με τις δημιουργίες της auntfofo. Μετά από λίγη εξάσκηση άνοιξα το δικό μου μαγαζί στο etsy, αφιερωμένο στη θεία μου και του έδωσα το όνομα της, auntfofo.
Μέσω του Instagram (@auntfofo) μπόρεσα να  δείξω τη δουλειά μου σε όλο τον κόσμο. Έτσι προέκυψε η συνεργασία μου με την ryderandrhenn (www.ryderandrhenn) άρχισα να ασχολούμε με τα κοριτσίστικα αξεσουάρ. Παπιγιόν για κορίτσια, φιογκάκια και κορδέλες για μαμάδες και κόρες!!! Το ράψιμο είναι η ξεκούραση μου, μετά από μια κουραστική μέρα που περιλαμβάνει όλα αυτά που περιλαμβάνει οι ημέρες μια εργαζόμενης μαμάς! Απανταχού μαμάδες, και θείες και γιαγιάδες η auntfofo είναι εδώ για να στολίσει με αξεσουάρ και τα αγοράκια και τα κοριτσάκια σας!!!

………………………………………………………………………………………………………………….

Άλλο ένα παράδειγμα λοιπόν, ότι τα παιδιά μας αποτελούν τεράστια πηγή έμπνευσης…

Υ.Γ Εννοείται πως παρέλαβα 2 μέρες μετά την γέννηση της κόρης μου τις κορδέλες μας, και οσο κ αν έχω ψάξει σε καταστήματα, τα φυσικά και τα διαδικτυακά,  ….τέτοια ομορφιά δεν έχω ξαναδεί και δεν έχω ξαναφορέσει!

Σας προτείνω λοιπόν να επισκεφθείτε τον λογαριασμό της και είμαι σίγουρη οτι θα καταλάβετε για πιο λόγο  ήθελα οπωσδήποτε την auntfofo στην συντροφιά μας!

ML

0

-不要! (bu yao= δε θέλω)

Είναι και αυτοί οι Φίλοι με το Φ το κεφάλαιο!Είναι και αυτή η Κρίση με το Κ το κεφαλαίο!Είναι και αυτό το Παράπονο με το Π το κεφάλαιο για τους φίλους τους άξιους που είναι μακριά!
Που η ζωή τους προχωράει, εξελίσσεται και παίρνει άλλη μορφή-σχεδόν ίδια με την δικιά σου- αλλά εσύ δεν είσαι κοντά να την ζήσεις!
Δεν είστε κοντά να δείτε τα παιδιά σας να παίζουν μαζί , δεν είσαι κοντά να πας στο μαιευτήριο με αυτά τα άχρηστα μπαλόνια!!Δεν είσαι κοντά, τις δύσκολες στιγμές να πεις την ατάκα “όλα θα φτιάξουν” και να φτιάχνουν μαγικά!!

Ευτυχώς, υπάρχουν τα σοσιαλ μίντια, τα viber και τα wechat και η αλήθεια είναι πως μας φέρνουν πιο κοντά!!
Είμαι τόσο τυχερή γιατί μέσα από την καθημερινή μας επικοινωνία βιώνω το μεγάλωμα ενός παιδιού στην μολυσμένη αλλά συγχρόνως συγκλονιστική Κίνα αλλά και στην γειτονική Γερμανία!(βλ. Η οδύσσεια μιας Ελληνίδας-“φράου” manas )

Εγκαινιάζω λοιπόν, την ενότητα “Mana που πας;;”, η οποία θα αναφέρεται σε ιστορίες μαμάδων του εξωτερικού!!!

Σε μια λοιπόν απο τις συζητήσεις μας, με την γνωστή πλέον σε όλους σας Μαιρη Ποπινς (η αλλιώς την τσατισμένη τύπισσα δίπλα στον Πρωθυπουργό στην τελευταία του επίσκεψη στην Κίνα) μου έστειλε το παρακάτω κείμενο και σας προτείνω να το διαβάσετε για να δείτε λίγο πόσο ίδιες και συνάμα πόσο διαφορετικές είμαστε οι μαμάδες όλου του κόσμου…όταν πρόκειται για τα βλαστάρια μας!!

******************************************************************

Γράφει η Ληδα Κ.

– Πες παιδάκι μου 1,2,3!

-不要! (bu yao= δε θέλω)

Εντάξει η μωρουδιακή διάλεκτος είναι από μόνη της μια από τις πιο δύσκολες για ποικίλους λόγους. Τι συμβαίνει όμως όταν το ίδιο το σπλάχνο σου μιλάει στη μωρουδιακή διάλεκτο άλλης χώρας (βλ. Κίνα);
Έτσι την έχουμε πατήσει εμείς λοιπόν. Δε λέω, πάντα ήθελα το ΔΙΚΟ μου το παιδί να είναι polyglot αλλά η συγκεκριμένη φάση όταν το εν λόγω παιδί δεν έχει κλείσει καν τα δύο είναι πολύ ζόρικη. Ακόμα και εγώ που μιλάω πολύ καλά κινέζικα (μετά από 10 χρόνια στην Κίνα βεβαίως) δυσκολεύτηκα πολύ να καταλάβω ότι όταν το παιδί λέει «φα-φα» εννοεί 画画 = hua hua = να ζωγραφίσουμε.

Τα σχόλια διαφόρων ότι «έχει αργήσει πολύ να μιλήσει» και ότι «άλλα παιδιά στην ηλικία του κάνουν ήδη προτάσεις» , και «που θα πάει αυτή η κατάσταση» και «ε, μάλλον δε θα τα μιλήσει πότε καλά τα ελληνικά», όσο και να θες να τα αγνοήσεις και να τους απαντήσεις με μια άσεμνη χειρονομία σου δημιουργούν τελικά και σένα μια κάποια ανασφάλεια.

Σκέφτεσαι«βρε λες; Λες το σοκολοτάκι μου να μείνει πίσω; Μήπως έχει μαθησιακές δυσκολίες; Μήπως έχει κάνα πρόβλημα;».

Σε μια από αυτές τις κρίσεις πανικού μου λοιπόν, έκανα την ερώτηση σε ένα social chat group του οποίου είμαι μέλος μαζί με άλλες πολλές ξένες μαμάδες στη Σαγκάη.
Πρόκειται για γυναίκες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, οι οποίες έχουν είτε μεταφερθεί με τα παιδάκια τους εδώ είτε τα έχουν γεννήσει εδώ και αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες.

Οι συνδυασμοί εθνικοτήτων είναι αμέτρητοι και το ίδιο συμβαίνει και με τους συνδυασμούς των διαφορετικών γλωσσών σε κάθε οικογένεια: Γιαπωνέζα παντρεμένη με Αρμένιο με παιδάκι που πηγαίνει στο Αμερικάνικο σχολείο, Ρουμάνα παντρεμένη με Ιταλό με παιδάκι που πηγαίνει σε Ολλανδικό νηπιαγωγείο, Κουβανή παντρεμένη με Αμερικάνο με δύο παιδάκια σε Γάλλο-Κινέζικο σχολείο. Η λίστα είναι ατελείωτη.

Η συμβουλή που πήρα από όλες ήταν εξής: αν είμαι συνεπής με τη γλώσσα που χρησιμοποιώ εγώ με την κόρη μου δε θα έχω κανένα πρόβλημα. Τι κι αν μου απαντάει αυτή στα κινέζικα ή όταν ο Γκούφυ φοβάται φωνάζει «ντον γορι γκουφυ!» (μεγάλο σχολείο το Mickey Mouse Clubhouse λέμε). Αν εγώ συνεχίζω και επιμένω ελληνικά (που το έχω ξανακούσει αυτό;), κάποια στιγμή – ναι, ναι πολύ αργότερα από τα άλλα παιδάκια της ηλικίας της , whatever!– θα μάθει ότι με τη μανούλα μιλάμε ελληνικά, με τη νταντά κινέζικα και με το φιλαράκι μας στο πάρκο αγγλικά. Και θα τις μιλάει και τις τρεις γλώσσες εξίσου καλά. Και εγώ θα φουσκώνω σαν παγώνι (διακριτικά πάντα).

Mary Poppins

***********************************************************************

 

Στην τρομερή γιαγιά,

ML