1

Μάνα που πας;Παιδί μου πάω στα καράβια…

Λίγο πριν την τελευταία εξεταστική, εκείνο το μακρινό 2006 (μην αρχίσετε τώρα να κάνετε προσθαφαιρέσεις), είχα αποφασίσει οτι αυτο που ειχα ανάγκη να κάνω ήταν να εργαστώ!

Γι αυτό και πριν ακόμα πάρω στα χέρια μου το πολυπόθητο εκείνο χαρτί (άραγε που το εχω καταχωνιάσει;), εργαζόμουν σε δικηγορικό γραφείο!

Και αν και σαν μόνη #lawyer τότε ζούσα μια ξέφρενη ζωή, μου άρεσε που δούλευα και μάλιστα πολύ.

Κι ύστερα ήρθαν τα παιδιά.Και σε συνδυασμό με την κρίση, η δουλειά ήρθε σε δεύτερη μοίρα.

Υπήρξαν στιγμές που δυσκολευόμουν να αποδεχτώ αυτήν την κατάσταση, ωστόσο ειδικά μετα το πρώτο δύσκολο διάστημα, απολάμβανα πολύ περισσότερο τα απογεύματα με τον γιο μου και δεν μου έλειπαν καθόλου αυτά τα “κάτι απογεύματα με καφε και τσιγάρο…και δικογραφίες”. Το ιδιο συνεβει και με την κόρη μου και τα πρωινά μας ήταν γεμάτα μωρουδίλα.

Η ζωή όμως κάνει κύκλους και ήρθε πάλι η σειρά της manalawyer να εργαστεί.Και το είχε ανάγκη, και το περίμενε και ειναι διατεθειμένη να δώσει τον καλύτερο της εαυτό για τις νεογέννητες Μινιατούρες!


Ωστόσο, όση κι αν είναι η χαρά για το νέο αυτο δημιούργημα και την ανταπόκριση που έχει απο τον κόσμο (ευχαριστούμε ρε παιδιά!!!), κάθε πρωί και κάθε απόγευμα για μερικά λεπτά, η γεμάτη ενέργεια ψυχή μου βασανίζεται…

Υπάρχουν στιγμές που αρκεί ενα τραγούδι στο ραδιόφωνο ή μια μαμά με το καροτσάκι να με κάνουν να λυγίσω.

Υπάρχουν στιγμές που ενω γυρίζω εξαντλημένη στο σπίτι και παρακαλάω να έχουν κοιμηθεί, την στιγμή που μπαίνω μεσα και βλεπω 4 υπεροχα ματάκια να με κοιτάζουν γεμάτα κατανόηση και αγάπη, γεμίζω ενέργεια λες και γύρισα απο διακοπες.

Ειναι δυσκολο να εισαι εργαζόμενη μαμα, ειναι δυσκολο να διοργανώσεις τα πάρτυ των άλλων παιδιών και να δίνεις τον καλυτερο σου εαυτό και να μη προλαβαίνεις να διοργανώσεις εναν απογευματινό περίπατο με τα δικά σου.

Σ εσένα λοιπόν εργαζόμενη mana, σου υπενθυμίζω οτι ο σκοπός είναι ιερός.

Καλή mana δεν σε κάνει μόνο η απόλυτη αφοσίωση στο παιδί σου.

Καλή mana σε κάνει η ανάγκη να προσφέρεις το καλυτερο σε αυτό τώρα αλλά και στο μέλλον.

Γιατί το ξερω, οτι απο τότε που έγινες mana, ολα τα κάνεις γι’αυτά!

Παραφράζοντας την κουβέντα μιας φίλης “Μπορεί να μην έχουμε απογεύματα, Σαββατοκύριακα ή ανέμελα πρωινά, όμως τις ώρες εκείνες που θα είμαι μαζί σας, θα φθάνουμε ψηλά στον ουρανό”

Και επειδη το ξερω, οτι ολες εσεις οι εργαζόμενες μάνες, εκείνη την μια ώρα, εκείνο το ενα πρωινό…φτάνετε στον ουρανό (ακόμα και αν οι λογαριασμοί, πι προθεσμίες και τα άγχη σας έχουν προσγειώσει για τα καλά στην γη), μην νιώθετε τύψεις-πολλές- γιατί “τα παιδιά τα ξέρουν όλα” και είμαι σίγουρη οτι καταλαβαίνουν.
Στον Μενέλαο&την Δήμητρα

ML

Advertisements