0

Ο Ρίκο Κοκορίκο

Είναι απο εκείνα τα βράδια που μ’ αρέσουν πολύ…
Πάνω στο κρεββάτι εγω κι ο γιος μου αποφασίζουμε να διαβάσουμε παραμύθι!

Τα παιδιά “κολλάνε” μ’ ένα συγκεκριμένο παραμύθι και είναι δύσκολο να ξεκινήσετε κάποιο άλλο…
Απόψε όμως το “αφεντικό μου επέτρεψε να διαλέξω εγώ..
Διάλεξα λοιπόν ενα παραμύθι, απο τα “χαρισμένα”.

Χαρισμένα ειναι τα παραμύθια που -σίγουρα με πολύ αγάπη αλλά και βαριά καρδιά – μας έδωσε η αγαπημένη μας γειτόνισσα που τα διαβολάκια της πια μεγάλωσαν.
Είναι παραμύθια που διαλέχθηκαν προσεχτικά και που σίγουρα διαβάστηκαν και ξανα διαβάστηκαν!

Επέλεξα λοιπόν, αφού μου δόθηκε το “ελεύθερο”, το “Ρίκο  κοκορίκο”της Σοφίας Μαντούβαλου.
Δεν με τράβηξε ουτε ο τίτλος -φοβερά πιασάρικος για νήπιο-ούτε το εξαιρετικό εξώφυλλο.
Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν μια σημείωση κάτω απο τον τίτλο.

Η σημείωση ήταν μια σφραγίδα με την λέξη   “ξενοφοβία”.


Γενικά θα παραδεχθώ οτι αν και δεν είμαι απο τους ανθρώπους που δεν θέλουν να βλέπουν ειδήσεις γιατί δεν θέλουν να ακούνε κακά νέα, δυστυχώς δεν προλαβαίνω να ενημερωθώ όσο θα ήθελα ή έστω όσο το έχω ανάγκη σαν άνθρωπος!

Ωστόσο, μεσά στα άλλα τραγικά, τα οποία δεν αντέχω να σκέφτομαι αλλά και να γράψω γι’ αυτά, στο ραδιόφωνο νομίζω, άκουσα για την αντίδραση γονέων να φοιτήσουν μετανάστες σε  σχολείο στην Λάρισα.
Οι πληροφορίες μου είναι συγκεχυμένες και σίγουρα ελλιπείς οπότε δεν θα σχολιάσω…

Στο θέμα μας τώρα….σας προτείνω να το αγοράσετε  αυτό το βιβλίο γιατί εχει ωραία γραφή, είναι σύντομο, ευχάριστο και δείχνει την ομορφιά των παιδικών ψυχών και την ασχήμια των δικών μας, των μεγάλων…

Εξάλλου απο την αρχαία εποχή ξένος σημαίνει φίλος και επισκέπτης μας μαζί…

Υ.Γ. Το καλοκαίρι αναγκαστήκαμε οικογενειακώς να κάνουμε την διαδρομή αεροδρόμιο-Πειραιάς με προαστιακό!
Σε αυτη την μία ώρα και κάτι πέρασε απο μπροστά μας όλη η “θλιβερή” Ελλάδα!
Χρήστες ναρκωτικών εναλλάσσονταν με ανθρώπους που στις 11 το πρωι μύριζαν αλκοόλ, με ελληνάρες που έδερναν αλλοδαπούς και ανθρώπους με νεύρα τσακισμένα απο την κοινωνική και οικονομική κρίση.Η Ελλάδα που σε πληγώνει σε ενα βαγόνι…και εκεί, δυο στάσεις πριν το τέλος μια Μάνα, με το τετράχρονο κοριτσάκι της να κρατάει μια ταλαιπωρημένη κούκλα σαν θησαυρό (είναι απο τα παιχνίδια που κάποια άλλη μαμά δώρισε γιατί της επιαναν χώρο) πήγαιναν λογικά σε κάποιο “χώρο” μεταναστών στον Πειραιά.

Τόλμησα να την κοιτάξω στα υπέροχα γεμάτα θλίψη αλλά και ελπίδα μάτια της και ξαφνικά εξαφανίστηκαν όλα τα ανόητα προβλήματα που ίσως με βασάνιζαν.

Γιατί για κάποιους ανθρώπους ακόμα και τα μνημόνια είναι “ευλογία” και σ εμάς δεν κοστίζει τίποτα μια “αγκαλιά”.

Advertisements