0

Ρε φίλε μεγαλώσαμε

Προσπαθώ μερες τώρα να γράψω αυτό το post αλλά δεν υπάρχει καθόλου χρόνος και καθόλου ειρμός, οπότε αν δεν καταλάβετε τίποτα…σχωρέστε με!

Σκέφτομαι μέρες τώρα, κυρίως όταν είμαι σταματημένη σε κάποιο φανάρι ή για κάποιο απροσδιόριστο λόγο τα παιδιά μου έχουν κοιμηθεί στα κρεβάτια τους και όχι πάνω μου, πως έχει αλλάξει η ζωή μας τα τελευταία χρόνια…

Άσε την κρίση και το άγχος άλλά και την γκρίνια που αυτά συνεπάγονται, το θέμα είναι και αυτο με απασχολεί έντονα τις τελευταίες μέρες, τα προβλήματα που κουβαλάμε ο καθένας…

Γιατί συναγωνιστές και φίλοι, κακά τα ψέμματα αλλά ένα ειναι το πρόβλημα. Η υγεία.

Συνειδητοποιώ οτι μάλλον λόγω ηλικίας, ακούς απο συνομηλίκους σου διαρκώς για προβλήματα υγείας αυτών ή των οικείων τους, και συνειδητοποιείς οτι «φίλε μεγαλώσαμε».

Αν με ρωτάς-που με ρωτάς- ήταν μια δύσκολη χρονιά η φετινή, που αν με ρωτάς-που με ρωτάς-μάλλον θέλω να φύγει και να μην ξανάρθει…

Βρέθηκα και εγω σε νοσοκομείο πριν λιγο καιρό και επειδη με ρωτάς θα σου πω οτι πήγαν ολα καλα.

Όλα καλα πήγαν για τον δικό μου άνθρωπο που την έκανε την “επίσκεψη”του και τωρα ειναι σπίτι του και κοντά μας…

Κακά πηγαν όμως για τον κόσμο της Barbie στον οποίο βρισκόμαστε ολοι μας και γκρινιάζουμε για ΑΝΟΗΤΟΥΣ λόγους…
Μέσα απο την καρδιά μου, εύχομαι να επισκεπτόμαστε μονο μαιευτήρια γιατί αν και το νοσοκομείο που βρέθηκα εγω-σαν συνοδος, μην παθαίνετε πανικο-έμοιαζε πολυ με κλινική του εξωτερικού, ο πόνος είναι ο ιδιος.
Θα μπορούσα να σας γραφω σελίδες για τα δακρια ανακούφισης της κόρης μετά την επέμβαση του μπαμπά της έξω απο την εντατικη, για τον σύντροφο που κρατούσε το χέρι της χειρουργημένης μάνας του παιδιού τους μετά απο αφαίρεση όγκου στο κεφάλι, για το αγοράκι με το καταραμένο αυτο σκουφάκι που με βοήθησε να διαλέξω σνακ στο κυλικείο αλλά θα το σταματήσω εδω.
Κυρίως γιατι το post αυτό θέλω να είναι post χαράς.
Γιατι ειμαι χαρούμενη που οι αγαπημένοι μου άνθρωποι είναι καλά, που τα παιδιά μου ειναι υγιή και με οδηγούν στην εξάντληση, που ο πατέρας τους είναι γερός ώστε να με εκνευρίζει για πολλά ακομά χρόνια.


Σε όλους εσας που περνάτε δύσκολα,που βασανιζεστε με θεματα υγείας, να σας πω το τετριμένο “Ζήστε την κάθε στιγμή”.
Στην επιστροφή μου στο σπίτι και στην οικογένεια μου αποφάσισα τα εξης και σας τα προτείνω:

*Η δουλεια θα είναι ενα μέσο επιβίωσης αλλά κυρίως ενα μέσο χαράς και δημιοργίας…αφού εβαλα εγω ανω τελεια στον χαρτοφύλακα, όλοι μπορείτε να βάλετε τελεία ή ανω τελεία σε μια εργασια που σας πληγώνει και σας φθείρει .

*Πίστεψε στον εαυτό σου.Κανενας δεν είναι περισσότερο ικανος απο εσένα απλά ισως έχει περισσοτερο πείσμα!Μην αφήσεις ποτε κανεναν να δηλητηριασει τα ονειρα σου…

*Φροντισε τον εαυτό σου.Βάλε το περπάτημα ή την άσκηση στη ζωή σου, διόρθωσε την διατροφη σου-πλέον το Ίντερνετ σου προσφέρει τεράστια πληροφόρηση- κάθε πρώτη μέρα του χρόνου προσπαθησε να κόψεις μια κακή συνήθεια-και μια μόνο μέρα να τα καταφέρεις, είσαι κερδισμένος-οργάνωσε τις εξετάσεις σου- στα γενεθλια σου μαστογραφία, στην επέτειο test Παπανικολάου- και γενικα… «αντε αυτο-αγαπήσου»

*10 παραπανω αγκαλιες τη μερα!!!Δεν το περίμενα αλλά καθόλου δεν μ ενοχλεί που μοιράζομαι το κρεββάτι μου με τα τρυφερά μου τέκνα. Αγκαλιές και λόγια αγάπης σ αυτούς που ξέρετε ότι τα αξίζουν…

Γνωρίζω οτι το post αυτο είναι αρκετά παρωχημένο αλλά είναι σκέψεις που πρεπει να μείνουν.

στο κοριτσι με την «μικρή καρδιά»

Advertisements