0

Καλώς ήρθες Σεπτέμβρη…

Και κάπως έτσι αποχαιρετάμε το Καλοκαίρι αυτό…

Περιμένοντας το σχολικό, με χαμόγελο και παιδική αγωνία για τη νέα αρχή.
Η αλήθεια είναι ότι μετρούσα αντίστροφα τις μέρες για τούτη τη στιγμή. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις δυο παιδιά αλλά πιο δύσκολο είναι να έρχεται ο Σεπτέμβρης και να συνειδητοποιείς ότι πάλι δεν κατάφερες να τους χαρίσεις το καλοκαίρι που ΕΣΥ ονειρευόσουν, γιατί αυτά…. είναι πάντα χαρούμενα και γελαστά.

Το σχολείο ξεκίνησε, το σχολικό πήρε τα “τέκνα” απ το σπίτι και εγώ για τρία λεπτά…χάθηκα.

Πίστευα ότι την στιγμή εκείνη βεγγαλικά θα πετούσαν στον ουρανό και εγώ θα χόρευα το χορό της βροχής μέσα στον καύσωνα…

Αντί για το μινι πάρτυ όμως, κοίταξα τα χέρια μου, τα άδεια καθίσματα του αυτοκινήτου, τον άδειο δρόμο και συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά ότι αυτά, τα δυο τερατάκια, είναι ότι πιο δύσκολο, πιο εκνευριστικό, πιο προκλητικό, πιο ΟΜΟΡΦΟ και ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ μου έχει συμβεί…

Το πάρτυ σχόλασε πριν καν αρχίσει και η ζωή μπήκε στους κλασικούς της ρυθμούς!

Ήταν ένα δύσκολο Καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι που για ακόμα μια φορά μ έκανε να συνειδητοποιήσω ότι “μια ανάσα είναι η ζωή, μα προλαβαίνουμε” (;;), ένα καλοκαίρι που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ένα καλοκαίρι που μου χρωστάει, δεν του χρωστάω….

Ωστόσο, είναι ένα καλοκαίρι που τελείωσε (ημερολογιακά, μην με φάτε) , είμαστε όλοι υγιείς και αγαπημένοι και που δίνει την σκυτάλη του σ έναν δημιουργικό και αγαπησιάρικο χειμώνα.

Έτσι όπως είδα τη λαχτάρα τους και τη χαρά τους για το σχολείο, συνειδητοποίησα ποσά όμορφα καλοκαίρια τους αξίζουν!

Καλή σχολική χρονιά (βεγγαλικά)

Μ.

Advertisements
0

Ένα χελιδόνι μέσα στο Καλοκαίρι

Έτσι είναι το καλοκαίρι…

Έρχεται, φεύγει και εσύ μένεις να αναρωτιέσαι πως περνάει τόσο γρήγορα.

Που πήγαν τα όνειρα για μπάνια, κατασκηνώσεις, σχέδια με τα αντηλιακά στα σωματάκια τους, παιχνίδια με την άμμο και εννοείται…που πήγε το “καυτό” κορμί της μάνας.

Έτσι και για ‘μένα το μισό Καλοκαίρι έλαβε τέλος σήμερα, αφού ο άνθρωπος που σημαίνει “Καλοκαίρι” για μένα έφυγε για μέρη μακρινά.

Δεν κάναμε girls holidays όπως είχαμε δηλώσει κατηγορηματικά ότι θα κάνουμε (που να αφήσεις τέσσερα παιδιά;;;), δεν κουνήσαμε τα αχαλίνωτα κορμιά μας στους ήχους του Κωνσταντίνου Αργυρού, όπως έστω ένα Καλοκαιρινό βράδυ οφείλει να κάνει κάθε #mana με τις φίλες της.

Δεν πήγαμε σε κάποια συναυλία, να κοροϊδεύουμε η μια την άλλη για τα σποράκια στα δόντια και να σχολιάζουμε ότι αντί για αναπτήρες έχουμε πλέον τα κινητά.

Αρκεστήκαμε σε γρήγορους καφέδες και ποτά, με το ρολόι στο χέρι και κυνηγώντας ένα, δυο ή περισσότερα παιδιά.

Ξέρω ότι θα έρθουν κι αλλά Καλοκαίρια, και θα ζήσουμε όμορφες στιγμές, όμως αυτό που με στεναχωρεί και ταυτόχρονα με κάνει πραγματικά ευτυχισμένη είναι το εξής:

Πως γίνεται δυο νήπια, που συναναστρέφονται μια και μοναδική μέρα το χρόνο να νιώθουν τόση αγάπη ο ένας για τον άλλο.

Πως γίνεται να μην υπήρξε μια στιγμή τσακωμού ή γκρίνιας και να είναι σαν να βρίσκονται κάθε μέρα μαζί.

Μήπως γιατί έτσι είμαστε κι εμείς;

Τα παιδιά μας έχουν ένστικτο, κι αν και έχουν τη δική τους προσωπικότητα είμαστε τόσο σημαντικοί γι αυτά, που ο,τι αγαπάμε, το αγαπάνε κι αυτά.

Το “χελιδόνι” έφυγε, αλλά θα έρθουν κι άλλοι άνθρωποι να μου θυμίσουν πως είναι ακόμα Καλοκαίρι…

Γιατί το Καλοκαίρι για μένα είναι οι άνθρωποι…και για τα παιδιά μου το ίδιο!

Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

ML

0

Πέντε χρόνια μαμά ΣΟΥ

Ήταν 12 Ιουλίου του 2013…

Μετα απο εννέα μηνες, πολλά επιπλέον κιλά (Μα πραγματικα πως τα κατάφερα και επανήλθα ακομα αναρωτιέμαι), ακομα περισσότερους πιτόγυρους και παγωτά, κάπου εκει προς το απογευμα ήρθες στη ζωή μας, μικρέ (;) μου θαλασσολυκε!

Αν αναρωτίεσαι αν ο ερχομός σου με ολοκλήρωσε σαν άνθρωπο θα σου πω με σιγουριά ΟΧΙ.

Με ολοκληρώνουν σαν άνθρωπο οι κοινωνικές και επαγγελματικές μου εμπειρίες, τα απαλά ή δυνατά χαστουκάκια της ζωής, τα ταξίδια πραγματικά η φανταστικά, η σχέση μου με τον άνθρωπο μου και πως θα την κρατήσω “ζεστη”, ισορροπημένη και ζωντανή.

Όχι γιε μου, δεν μ ολοκλήρωσες σαν άνθρωπο, ωστόσο ήρθες και σίγουρα μ άλλαξες.

Απο την στιγμή που έμαθα για σένα σταμάτησα να σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου-ελάτε, παραδεχθείτε το, όλοι μας είμαστε λίγο ή πολυ εγωιστές.

Απο την στιγμή που γεννήθηκες, απο το πρώτο μας ξενύχτι, απο την πρώτη ανασφάλεια, απο το πρώτο “οχι” σε δουλειά, απο τον πρώτο πυρετό κατάλαβα ότι πλέον κάποιος άλλος είχε περισσότερη σημασία.

Πέρασαν τα χρόνια και εσύ, ο “μικρός”, μ έμαθες να γίνομαι καθε μέρα καλύτερη μάνα, καλύτερη σύντροφος, καλύτερη φίλη.

Εσύ, μόνο εσύ, γιατί είσαι παιδί -ακόμα κι αν κάποιες φορές συμπεριφέρεσαι σαν μεγάλο αγόρι (άραγε πόσο μπορεί να μεγαλώσει ένα αγορι)-, και τα παιδιά παντα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο!

Γιατί μαζί ζήσαμε το πιο διαφορετικά, τα πιο καθοριστικά, τα πιο έντονα, τα πιο όμορφα χρονια μέχρι τώρα.

Γιατί εσυ (και το Τρελοκόριτσο μου) είστε η αιτία για την #manalawyer.

Γιατί το χαμόγελο σου και η ευτυχία σου μπορεί να με κάνει να αδιαφορώ για τα καλοκαιρινά βράδια στο σπίτι, για τον κότσο της τρελής μάνας, για τα περυσινά και προπέρσινα ρούχα μου για να έχεις εσυ και η αδερφή σου τα καλύτερα.

Γιατί είσαι εσύ αυτός που μου χάρισες απλόχερα αγαπη και αφοσίωση, που πολλές φορές αναρωτιέμαι αν την αξίζω.

Με κάνεις κάθε μέρα περήφανη και ευτυχισμένη.

Και σήμερα έγινες 5 και όσες αγκάλιες κι αν σου κάνω, κι όσες φορές κι αν σε κρυφό κοιτάξω, ακόμα δεν μπορω να πιστέψω οτι πέρασαν τα χρόνια και είσαι αγοράκι πια!

Ξέρεις γιατι;

Γιατί ήταν όμορφα χρονια Μενέλαε και το μόνο που ευχομαι είναι να είσαι γερός και τυχερός!

Όλα τα υπόλοιπα θα τα καταφέρεις!

Σ’ ευχαριστω.

0

Οι δικές μου cretamums juniors

Λένε (και εγώ το λέω) πως οι ομάδες γράφουν ιστορία.

Κάποιες φορές αλλάζουν σύσταση, μειώνονται ή αυξάνονται τα μέλη τους αλλά πάντα… γράφουν ιστορία.

Έτσι είναι και οι cretamums, που δεν γνωρίζω πολλά πράγματα γι αυτές αλλά υπήρξαν σημαντική βοήθεια παρακολουθώντας τις δράσεις τους (απο μακριά) για εμένα, που ήμουν και θέλω να πιστεύω πως ακόμα είμαι μια #mana με ανησυχίες (κυρίως δημιουργικής και πνευματικής φύσης).

Πάντα τις θαύμαζα, για την ζωντάνια και τη όρεξη τους, για τα ευφάνταστα και γεμάτα αγάπη παζάρια τους, για τον όμορφο λόγο τους.

Και όπως συνήθως συμβαίνει στη δική μου ζωή, δηλαδή οταν συμβαίνει κάτι όμορφο μετά συνεχίζει με κάτι ακόμα πιο όμορφο, με τις Μινιατούρες μου ήρθαν και οι #cretamums στην ζωή μου.

Είχαν βεβαια πρόσωπο και όνομα.Για μένα οι #cretamums ήταν η Χριστίνα, ένας άνθρωπος διαφορετικός, σίγουρα αξιόλογος που μπορούσα να μιλάω μαζι της με τις ώρες!

Και εκεί που πίστευα οτι η γνωριμία μου με την υπέροχη αυτή παρέα έμεινε εκει (αφου τα δικά τους παιδια μεγάλωσαν και οπως καταλαβαίνω και εγω σιγα σιγα και οι υποχρεώσεις τους αυξήθηκαν), ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, απλά, ξαφνικά και όμορφα οπως το τσάι και το κεικ που υπήρχε στο τραπέζι μας, δόθηκε πνοή ξανα σε αυτήν την υπέροχη ομάδα.

Οι cretamums junior ηταν πλέον γεγονός, με σχεδόν αλλη σύσταση αλλά με το ιδιο μεράκι και την σημαντική βοήθεια των “παλιών” μαμάδων και τα δευτεριάτικα απογεύματα μας απέκτησαν ζωή, χρώματα, μουσικές και υπέροχες δράσεις.

Σιγά σιγα, οι cretamums junior έγιναν μια υπέροχη ομάδα, που κάθε βράδυ Δευτέρας ανυπομονούσα να δω τι υπέροχα πραγματα κάνανε με τα μικρά τους.

Ήταν ενας ξεχωριστός χειμώνας που με γέμισε αισιοδοξία ότι κάτι αρχίζει να συμβαίνει στο “κοιμισμένο” Ηρακλειάκι και αυτά τα κορίτσια έπαιξαν σημαντικό ρόλο.

Είχα καιρό να γράψω κάτι στην ξεχασμένη #manalawyer αλλά σήμερα που αυτό το ταξίδι τελείωσε (για το καλοκαιρι) συνειδητοποίησα το εξής: “Μεγαλύτερη έμπνευση απο τα παιδιά δεν υπάρχει, αλλά είναι υπέροχο να σε εμπνέουν και οι μαμάδες”.

Σας ευχαριστω, σας αγαπώ και σας περιμένω.

Οι Δευτέρες σας ανήκουν (μαζέψτε φακές, μακαρόνια, μπογιές, παραμύθια και ελάτε να κάνετε τον πιο όμορφο χαμό).

*Το δώρο σας ήταν το πιο συγκινητικό των τελευταίων χρόνων.

ML

0

Ρε φίλε μεγαλώσαμε

Προσπαθώ μερες τώρα να γράψω αυτό το post αλλά δεν υπάρχει καθόλου χρόνος και καθόλου ειρμός, οπότε αν δεν καταλάβετε τίποτα…σχωρέστε με!

Σκέφτομαι μέρες τώρα, κυρίως όταν είμαι σταματημένη σε κάποιο φανάρι ή για κάποιο απροσδιόριστο λόγο τα παιδιά μου έχουν κοιμηθεί στα κρεβάτια τους και όχι πάνω μου, πως έχει αλλάξει η ζωή μας τα τελευταία χρόνια…

Άσε την κρίση και το άγχος άλλά και την γκρίνια που αυτά συνεπάγονται, το θέμα είναι και αυτο με απασχολεί έντονα τις τελευταίες μέρες, τα προβλήματα που κουβαλάμε ο καθένας…

Γιατί συναγωνιστές και φίλοι, κακά τα ψέμματα αλλά ένα ειναι το πρόβλημα. Η υγεία.

Συνειδητοποιώ οτι μάλλον λόγω ηλικίας, ακούς απο συνομηλίκους σου διαρκώς για προβλήματα υγείας αυτών ή των οικείων τους, και συνειδητοποιείς οτι «φίλε μεγαλώσαμε».

Αν με ρωτάς-που με ρωτάς- ήταν μια δύσκολη χρονιά η φετινή, που αν με ρωτάς-που με ρωτάς-μάλλον θέλω να φύγει και να μην ξανάρθει…

Βρέθηκα και εγω σε νοσοκομείο πριν λιγο καιρό και επειδη με ρωτάς θα σου πω οτι πήγαν ολα καλα.

Όλα καλα πήγαν για τον δικό μου άνθρωπο που την έκανε την “επίσκεψη”του και τωρα ειναι σπίτι του και κοντά μας…

Κακά πηγαν όμως για τον κόσμο της Barbie στον οποίο βρισκόμαστε ολοι μας και γκρινιάζουμε για ΑΝΟΗΤΟΥΣ λόγους…
Μέσα απο την καρδιά μου, εύχομαι να επισκεπτόμαστε μονο μαιευτήρια γιατί αν και το νοσοκομείο που βρέθηκα εγω-σαν συνοδος, μην παθαίνετε πανικο-έμοιαζε πολυ με κλινική του εξωτερικού, ο πόνος είναι ο ιδιος.
Θα μπορούσα να σας γραφω σελίδες για τα δακρια ανακούφισης της κόρης μετά την επέμβαση του μπαμπά της έξω απο την εντατικη, για τον σύντροφο που κρατούσε το χέρι της χειρουργημένης μάνας του παιδιού τους μετά απο αφαίρεση όγκου στο κεφάλι, για το αγοράκι με το καταραμένο αυτο σκουφάκι που με βοήθησε να διαλέξω σνακ στο κυλικείο αλλά θα το σταματήσω εδω.
Κυρίως γιατι το post αυτό θέλω να είναι post χαράς.
Γιατι ειμαι χαρούμενη που οι αγαπημένοι μου άνθρωποι είναι καλά, που τα παιδιά μου ειναι υγιή και με οδηγούν στην εξάντληση, που ο πατέρας τους είναι γερός ώστε να με εκνευρίζει για πολλά ακομά χρόνια.


Σε όλους εσας που περνάτε δύσκολα,που βασανιζεστε με θεματα υγείας, να σας πω το τετριμένο “Ζήστε την κάθε στιγμή”.
Στην επιστροφή μου στο σπίτι και στην οικογένεια μου αποφάσισα τα εξης και σας τα προτείνω:

*Η δουλεια θα είναι ενα μέσο επιβίωσης αλλά κυρίως ενα μέσο χαράς και δημιοργίας…αφού εβαλα εγω ανω τελεια στον χαρτοφύλακα, όλοι μπορείτε να βάλετε τελεία ή ανω τελεία σε μια εργασια που σας πληγώνει και σας φθείρει .

*Πίστεψε στον εαυτό σου.Κανενας δεν είναι περισσότερο ικανος απο εσένα απλά ισως έχει περισσοτερο πείσμα!Μην αφήσεις ποτε κανεναν να δηλητηριασει τα ονειρα σου…

*Φροντισε τον εαυτό σου.Βάλε το περπάτημα ή την άσκηση στη ζωή σου, διόρθωσε την διατροφη σου-πλέον το Ίντερνετ σου προσφέρει τεράστια πληροφόρηση- κάθε πρώτη μέρα του χρόνου προσπαθησε να κόψεις μια κακή συνήθεια-και μια μόνο μέρα να τα καταφέρεις, είσαι κερδισμένος-οργάνωσε τις εξετάσεις σου- στα γενεθλια σου μαστογραφία, στην επέτειο test Παπανικολάου- και γενικα… «αντε αυτο-αγαπήσου»

*10 παραπανω αγκαλιες τη μερα!!!Δεν το περίμενα αλλά καθόλου δεν μ ενοχλεί που μοιράζομαι το κρεββάτι μου με τα τρυφερά μου τέκνα. Αγκαλιές και λόγια αγάπης σ αυτούς που ξέρετε ότι τα αξίζουν…

Γνωρίζω οτι το post αυτο είναι αρκετά παρωχημένο αλλά είναι σκέψεις που πρεπει να μείνουν.

στο κοριτσι με την «μικρή καρδιά»

0

Η δασκάλα του παιδιού μου, δυό φορές δασκάλα μου.

Σας έχω γράψει σε παλαιότερο post (ναι, ναι τότε που δεν περνούσε εβδομάδα που να μην σας κάνω “τσα”) την άποψη μου για το εάν τελικά ένα “νήπιο” πρέπει να πάει στον “παιδικο”. 


Ο γιος μου, 4 ετών πια ολοκλήρωσε την Τρίτη-σχεδόν-χρονιά του στο σχολειο!

Όλες τις δασκάλες τις αγάπησα και τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Και την πρώτη, την κυρία Αγγελική που τον πήρε αγκαλιά μαζί με την “μπούζα” του και ήταν τόσο καλή και γλυκιά, που δεν χρειαστήκαμε καν προσαρμογή. Και την κυρία Χριστίνα που ήταν και είναι πάντα χαμογελαστή!

Ήταν μόλις 18 μηνών μωρό το αγόρι μου.

Και την κυρία “Καχιανη” και την κυρία Ρούλα που μέσα σ ενα μήνα με βοήθησαν -γιατί οσο καλές και αν είναι η δασκάλες, χρειάζεται “δουλίτσα” και στο σπίτι #mana- να κάνω  και κυρίως να βιώσω πράγματα που ουτε μπορούσα να τα φανταστώ!Άκουσα την πρώτη ολοκληρωμένη πρόταση, το πρώτο τραγούδι, είδα -ή μάλλον προσπάθησα να δω πίσω απο τα δάκρυα συγκίνησης- το πρώτο θεατρικό του και αποχωριστήκαμε την πάνα με τεράστια ευκολία.

Νομίζω κάθε φορά που με βλέπουν, αντιλαμβάνονται την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου!

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου όμως έχει αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που μπήκε φέτος στην ζωή μας. Ο άνθρωπος που μου παρέδωσε σήμερα- τελευταία ουσιαστικά μέρα- τον 4 ετών πια γιο μου με δάκρυα στα μάτια.

Στα μάτια του νέου αυτού κοριτσιού, είδα το μεγαλείο του να αγαπάς την δουλειά σου,  είδα μια γλυκιά κούραση και μια ειλικρινή αγάπη.

Η χρονιά αυτη δεν ήταν εύκολη για τον τετράχρονο αεροπόρο μου. 

Είχε εισβολέα και μάλιστα με έντονη προσωπικότητα αλλά κυρίως είχε μια μαμά που έλειπε, που δεν είχε χρόνο και που δεν διάβασε και πάρα πολλά παραμύθια.            Η χρονιά αυτή είχε μια μαμά με πολύ άγχος, μια μαμά κουρασμένη πολύ.

Είχε μια μαμά που έκανε “απουσίες”!Όχι πολλές, αλλά απουσίες (Μάνα που πας; )

Για όλες αυτές τις απουσίες μου λοιπόν, που είμαι σίγουρη πως αυτό το κορίτσι με τα καθαρά μάτια απάλυνε με την τρυφερότητα και την αγάπη της, θέλω να της πω το πιο μεγάλο και απο καρδιάς ευχαριστώ!

Στην κ.Γιωργία που μου ράγισε ευχάριστα την καρδιά ❤️

0

Μαμά “Σ’αγαπάς”;

Στις Μινιατούρες που λέτε αλλα και μέσω των social των media οι μαμάδες γνωριζόμαστε μεταξύ μας!!Κι αν δεν συμβεί το εξής σύνηθες, να μισήσουμε δηλαδή η μια την άλλη για ανόητο συνήθως λόγο- γυναίκες γαρ-γινόμαστε φίλες!

Σαν φίλες λοιπόν, συζητάμε τα κλασσικά…για τα παιδιά μας ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ, για τις αλλαγές στην ζωή μας, για το πιεστικό μας πρόγραμμα, για τα πράγματα τα απλά τα καθημερινά που πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε, για την δουλειά που πάει πίσω και για το εγώ που έχει θαφτεί στα χρονοντούλαπα της ιστορίας!

Οι περισσότερες λοιπόν, θα μας ονομάσω “μάνα η ενοχική” βιώνουμε ενα διαρκές άγχος οτι κάτι δεν κάνουμε καλά…είτε επειδή το παιδί μας δεν κοιμάται, είτε επειδή δεν τρώει, είτε επειδή δεν περνάμε όσο ποιοτικό χρόνο θα θέλαμε μαζί τους!
Φέρνοντας λοιπον στο νου μου πρόσωπα και συζητήσεις αλλά και τα υπέροχα παιδιά της κάθε “μάνας η ενοχική” δυο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό.

Το πρώτο ειναι τα δικά μας παιδικά χρόνια και το κατα πόσο οι μανάδες μας περνούσαν όλο αυτο το στρες.
Νομίζω λοιπον οτι έχω καταλήξει – με δικαίωμα βέβαια λάθους- στο γεγονός ότι πλέον το να κάνεις παιδί ειναι μια καθαρά συνειδητή επιλογή.Τα χρόνια της κρίσης αλλά και της προγενέστερης καλής ζωής που ζήσαμε, αν αποφασίσεις να κάνεις παιδί θέλεις να το μεγαλώσεις με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες και προδιαγραφές!

Χρόνια πριν η γέννηση ενός παιδιού σε μεγάλο ποσοστό ηταν φυσικό επακόλουθο του γάμου ή μιας σοβαρής σχέσης.Οι γονείς μας μας αγαπούσαν και ήθελαν το καλύτερο για εμάς αλλά -μάλλον- δεν ήταν αυτοσκοπός!

Εμείς, απο το τεστ εγκυμοσύνης δώσαμε όρκο οτι θα δώσουμε τα πάντα και όταν αυτό δεν συμβαίνει- τι πιο φυσιολογικό άλλωστε – βγάζουμε το μαστίγιο απ’το ντουλάπι και ξεκινάμε :”γιατι δουλεύω τόσες ώρες”, “γιατί δεν αντιμετωπίζω με χαμόγελο και νιρβάνα την αϋπνία”, “γιατί θέλω να πιω ενα καφέ με τους φίλους μου”, γιατί, γιατί, γιατί….

Μήπως γιατί είμαστε άνθρωποι με ανάγκες και επιθυμίες;
Μήπως γιατι μια μαμά ευτυχισμένη και πλήρης στους περισσότερους τομείς της ζωής της, είναι σίγουρα μια μαμά καλύτερη, χαρούμενη και ουσιαστικά πιο δοτική απο μια μαμά που έχει ξεχάσει τον εαυτό της;

Το δεύτερο είναι τα ιδια μας τα παιδιά!

Το έχω ξαναπεί, πως τα παιδιά είναι ο καθρέπτης τους εαυτού μας…
Νομίζω λοιπον, οτι αν κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά μας, θα μας δώσουν την απάντηση που όλες χρειαζόμαστε!

Η απάντηση είναι οτι μας θέλουν κοντά τους και ευτυχισμένους!Οτι μας έχουν διαρκώς ανάγκη, αλλά καταλαβαίνουν και τις στιγμές που δεν μπορείς να παίξεις μαζί τους, που δεν μαγείρεψες ή που αποφάσισες να πας χωρίς αυτά βόλτα!

Τα παιδιά μας είναι οι πιο συμπονετικοί μας φίλοι, μας θέλουν δίπλα τους αλλά κυρίως μας θέλουν καλά με τον εαυτό μας.

“Μάνα η ενοχική” μεγαλώνεις εξαιρετικά το παιδί σου και την επιβεβαίως θα την πάρεις απο την αγκαλιά και απο το βλέμμα τους και όχι απο την έτερη #mana που τα κάνει όλα “τέλεια”.

Υ.Γ. Υπάρχουν εξαιρετικοί επιστήμονες και ομάδες μαμάδων, που μπορούν να μας βοηθήσουν σε πράγματα που μας απασχολούν!Σας συμβουλεύω όμως πριν διαβάσετε κάτι ή ακούσετε κάποιον, να τα βρείτε με τον εαυτό σας!!

Εγώ ξεκινάω απο σήμερα (ελπίζοντας η 10η προσπάθεια να στεφθεί με επιτυχία)