0

Ένα χελιδόνι μέσα στο Καλοκαίρι

Έτσι είναι το καλοκαίρι…

Έρχεται, φεύγει και εσύ μένεις να αναρωτιέσαι πως περνάει τόσο γρήγορα.

Που πήγαν τα όνειρα για μπάνια, κατασκηνώσεις, σχέδια με τα αντηλιακά στα σωματάκια τους, παιχνίδια με την άμμο και εννοείται…που πήγε το “καυτό” κορμί της μάνας.

Έτσι και για ‘μένα το μισό Καλοκαίρι έλαβε τέλος σήμερα, αφού ο άνθρωπος που σημαίνει “Καλοκαίρι” για μένα έφυγε για μέρη μακρινά.

Δεν κάναμε girls holidays όπως είχαμε δηλώσει κατηγορηματικά ότι θα κάνουμε (που να αφήσεις τέσσερα παιδιά;;;), δεν κουνήσαμε τα αχαλίνωτα κορμιά μας στους ήχους του Κωνσταντίνου Αργυρού, όπως έστω ένα Καλοκαιρινό βράδυ οφείλει να κάνει κάθε #mana με τις φίλες της.

Δεν πήγαμε σε κάποια συναυλία, να κοροϊδεύουμε η μια την άλλη για τα σποράκια στα δόντια και να σχολιάζουμε ότι αντί για αναπτήρες έχουμε πλέον τα κινητά.

Αρκεστήκαμε σε γρήγορους καφέδες και ποτά, με το ρολόι στο χέρι και κυνηγώντας ένα, δυο ή περισσότερα παιδιά.

Ξέρω ότι θα έρθουν κι αλλά Καλοκαίρια, και θα ζήσουμε όμορφες στιγμές, όμως αυτό που με στεναχωρεί και ταυτόχρονα με κάνει πραγματικά ευτυχισμένη είναι το εξής:

Πως γίνεται δυο νήπια, που συναναστρέφονται μια και μοναδική μέρα το χρόνο να νιώθουν τόση αγάπη ο ένας για τον άλλο.

Πως γίνεται να μην υπήρξε μια στιγμή τσακωμού ή γκρίνιας και να είναι σαν να βρίσκονται κάθε μέρα μαζί.

Μήπως γιατί έτσι είμαστε κι εμείς;

Τα παιδιά μας έχουν ένστικτο, κι αν και έχουν τη δική τους προσωπικότητα είμαστε τόσο σημαντικοί γι αυτά, που ο,τι αγαπάμε, το αγαπάνε κι αυτά.

Το “χελιδόνι” έφυγε, αλλά θα έρθουν κι άλλοι άνθρωποι να μου θυμίσουν πως είναι ακόμα Καλοκαίρι…

Γιατί το Καλοκαίρι για μένα είναι οι άνθρωποι…και για τα παιδιά μου το ίδιο!

Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

ML

Advertisements
0

Η δασκάλα του παιδιού μου, δυό φορές δασκάλα μου.

Σας έχω γράψει σε παλαιότερο post (ναι, ναι τότε που δεν περνούσε εβδομάδα που να μην σας κάνω “τσα”) την άποψη μου για το εάν τελικά ένα “νήπιο” πρέπει να πάει στον “παιδικο”. 


Ο γιος μου, 4 ετών πια ολοκλήρωσε την Τρίτη-σχεδόν-χρονιά του στο σχολειο!

Όλες τις δασκάλες τις αγάπησα και τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Και την πρώτη, την κυρία Αγγελική που τον πήρε αγκαλιά μαζί με την “μπούζα” του και ήταν τόσο καλή και γλυκιά, που δεν χρειαστήκαμε καν προσαρμογή. Και την κυρία Χριστίνα που ήταν και είναι πάντα χαμογελαστή!

Ήταν μόλις 18 μηνών μωρό το αγόρι μου.

Και την κυρία “Καχιανη” και την κυρία Ρούλα που μέσα σ ενα μήνα με βοήθησαν -γιατί οσο καλές και αν είναι η δασκάλες, χρειάζεται “δουλίτσα” και στο σπίτι #mana- να κάνω  και κυρίως να βιώσω πράγματα που ουτε μπορούσα να τα φανταστώ!Άκουσα την πρώτη ολοκληρωμένη πρόταση, το πρώτο τραγούδι, είδα -ή μάλλον προσπάθησα να δω πίσω απο τα δάκρυα συγκίνησης- το πρώτο θεατρικό του και αποχωριστήκαμε την πάνα με τεράστια ευκολία.

Νομίζω κάθε φορά που με βλέπουν, αντιλαμβάνονται την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου!

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου όμως έχει αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που μπήκε φέτος στην ζωή μας. Ο άνθρωπος που μου παρέδωσε σήμερα- τελευταία ουσιαστικά μέρα- τον 4 ετών πια γιο μου με δάκρυα στα μάτια.

Στα μάτια του νέου αυτού κοριτσιού, είδα το μεγαλείο του να αγαπάς την δουλειά σου,  είδα μια γλυκιά κούραση και μια ειλικρινή αγάπη.

Η χρονιά αυτη δεν ήταν εύκολη για τον τετράχρονο αεροπόρο μου. 

Είχε εισβολέα και μάλιστα με έντονη προσωπικότητα αλλά κυρίως είχε μια μαμά που έλειπε, που δεν είχε χρόνο και που δεν διάβασε και πάρα πολλά παραμύθια.            Η χρονιά αυτή είχε μια μαμά με πολύ άγχος, μια μαμά κουρασμένη πολύ.

Είχε μια μαμά που έκανε “απουσίες”!Όχι πολλές, αλλά απουσίες (Μάνα που πας; )

Για όλες αυτές τις απουσίες μου λοιπόν, που είμαι σίγουρη πως αυτό το κορίτσι με τα καθαρά μάτια απάλυνε με την τρυφερότητα και την αγάπη της, θέλω να της πω το πιο μεγάλο και απο καρδιάς ευχαριστώ!

Στην κ.Γιωργία που μου ράγισε ευχάριστα την καρδιά ❤️

0

Μαμά “Σ’αγαπάς”;

Στις Μινιατούρες που λέτε αλλα και μέσω των social των media οι μαμάδες γνωριζόμαστε μεταξύ μας!!Κι αν δεν συμβεί το εξής σύνηθες, να μισήσουμε δηλαδή η μια την άλλη για ανόητο συνήθως λόγο- γυναίκες γαρ-γινόμαστε φίλες!

Σαν φίλες λοιπόν, συζητάμε τα κλασσικά…για τα παιδιά μας ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ, για τις αλλαγές στην ζωή μας, για το πιεστικό μας πρόγραμμα, για τα πράγματα τα απλά τα καθημερινά που πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε, για την δουλειά που πάει πίσω και για το εγώ που έχει θαφτεί στα χρονοντούλαπα της ιστορίας!

Οι περισσότερες λοιπόν, θα μας ονομάσω “μάνα η ενοχική” βιώνουμε ενα διαρκές άγχος οτι κάτι δεν κάνουμε καλά…είτε επειδή το παιδί μας δεν κοιμάται, είτε επειδή δεν τρώει, είτε επειδή δεν περνάμε όσο ποιοτικό χρόνο θα θέλαμε μαζί τους!
Φέρνοντας λοιπον στο νου μου πρόσωπα και συζητήσεις αλλά και τα υπέροχα παιδιά της κάθε “μάνας η ενοχική” δυο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό.

Το πρώτο ειναι τα δικά μας παιδικά χρόνια και το κατα πόσο οι μανάδες μας περνούσαν όλο αυτο το στρες.
Νομίζω λοιπον οτι έχω καταλήξει – με δικαίωμα βέβαια λάθους- στο γεγονός ότι πλέον το να κάνεις παιδί ειναι μια καθαρά συνειδητή επιλογή.Τα χρόνια της κρίσης αλλά και της προγενέστερης καλής ζωής που ζήσαμε, αν αποφασίσεις να κάνεις παιδί θέλεις να το μεγαλώσεις με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες και προδιαγραφές!

Χρόνια πριν η γέννηση ενός παιδιού σε μεγάλο ποσοστό ηταν φυσικό επακόλουθο του γάμου ή μιας σοβαρής σχέσης.Οι γονείς μας μας αγαπούσαν και ήθελαν το καλύτερο για εμάς αλλά -μάλλον- δεν ήταν αυτοσκοπός!

Εμείς, απο το τεστ εγκυμοσύνης δώσαμε όρκο οτι θα δώσουμε τα πάντα και όταν αυτό δεν συμβαίνει- τι πιο φυσιολογικό άλλωστε – βγάζουμε το μαστίγιο απ’το ντουλάπι και ξεκινάμε :”γιατι δουλεύω τόσες ώρες”, “γιατί δεν αντιμετωπίζω με χαμόγελο και νιρβάνα την αϋπνία”, “γιατί θέλω να πιω ενα καφέ με τους φίλους μου”, γιατί, γιατί, γιατί….

Μήπως γιατί είμαστε άνθρωποι με ανάγκες και επιθυμίες;
Μήπως γιατι μια μαμά ευτυχισμένη και πλήρης στους περισσότερους τομείς της ζωής της, είναι σίγουρα μια μαμά καλύτερη, χαρούμενη και ουσιαστικά πιο δοτική απο μια μαμά που έχει ξεχάσει τον εαυτό της;

Το δεύτερο είναι τα ιδια μας τα παιδιά!

Το έχω ξαναπεί, πως τα παιδιά είναι ο καθρέπτης τους εαυτού μας…
Νομίζω λοιπον, οτι αν κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά μας, θα μας δώσουν την απάντηση που όλες χρειαζόμαστε!

Η απάντηση είναι οτι μας θέλουν κοντά τους και ευτυχισμένους!Οτι μας έχουν διαρκώς ανάγκη, αλλά καταλαβαίνουν και τις στιγμές που δεν μπορείς να παίξεις μαζί τους, που δεν μαγείρεψες ή που αποφάσισες να πας χωρίς αυτά βόλτα!

Τα παιδιά μας είναι οι πιο συμπονετικοί μας φίλοι, μας θέλουν δίπλα τους αλλά κυρίως μας θέλουν καλά με τον εαυτό μας.

“Μάνα η ενοχική” μεγαλώνεις εξαιρετικά το παιδί σου και την επιβεβαίως θα την πάρεις απο την αγκαλιά και απο το βλέμμα τους και όχι απο την έτερη #mana που τα κάνει όλα “τέλεια”.

Υ.Γ. Υπάρχουν εξαιρετικοί επιστήμονες και ομάδες μαμάδων, που μπορούν να μας βοηθήσουν σε πράγματα που μας απασχολούν!Σας συμβουλεύω όμως πριν διαβάσετε κάτι ή ακούσετε κάποιον, να τα βρείτε με τον εαυτό σας!!

Εγώ ξεκινάω απο σήμερα (ελπίζοντας η 10η προσπάθεια να στεφθεί με επιτυχία)

0

-不要! (bu yao= δε θέλω)

Είναι και αυτοί οι Φίλοι με το Φ το κεφάλαιο!Είναι και αυτή η Κρίση με το Κ το κεφαλαίο!Είναι και αυτό το Παράπονο με το Π το κεφάλαιο για τους φίλους τους άξιους που είναι μακριά!
Που η ζωή τους προχωράει, εξελίσσεται και παίρνει άλλη μορφή-σχεδόν ίδια με την δικιά σου- αλλά εσύ δεν είσαι κοντά να την ζήσεις!
Δεν είστε κοντά να δείτε τα παιδιά σας να παίζουν μαζί , δεν είσαι κοντά να πας στο μαιευτήριο με αυτά τα άχρηστα μπαλόνια!!Δεν είσαι κοντά, τις δύσκολες στιγμές να πεις την ατάκα “όλα θα φτιάξουν” και να φτιάχνουν μαγικά!!

Ευτυχώς, υπάρχουν τα σοσιαλ μίντια, τα viber και τα wechat και η αλήθεια είναι πως μας φέρνουν πιο κοντά!!
Είμαι τόσο τυχερή γιατί μέσα από την καθημερινή μας επικοινωνία βιώνω το μεγάλωμα ενός παιδιού στην μολυσμένη αλλά συγχρόνως συγκλονιστική Κίνα αλλά και στην γειτονική Γερμανία!(βλ. Η οδύσσεια μιας Ελληνίδας-“φράου” manas )

Εγκαινιάζω λοιπόν, την ενότητα “Mana που πας;;”, η οποία θα αναφέρεται σε ιστορίες μαμάδων του εξωτερικού!!!

Σε μια λοιπόν απο τις συζητήσεις μας, με την γνωστή πλέον σε όλους σας Μαιρη Ποπινς (η αλλιώς την τσατισμένη τύπισσα δίπλα στον Πρωθυπουργό στην τελευταία του επίσκεψη στην Κίνα) μου έστειλε το παρακάτω κείμενο και σας προτείνω να το διαβάσετε για να δείτε λίγο πόσο ίδιες και συνάμα πόσο διαφορετικές είμαστε οι μαμάδες όλου του κόσμου…όταν πρόκειται για τα βλαστάρια μας!!

******************************************************************

Γράφει η Ληδα Κ.

– Πες παιδάκι μου 1,2,3!

-不要! (bu yao= δε θέλω)

Εντάξει η μωρουδιακή διάλεκτος είναι από μόνη της μια από τις πιο δύσκολες για ποικίλους λόγους. Τι συμβαίνει όμως όταν το ίδιο το σπλάχνο σου μιλάει στη μωρουδιακή διάλεκτο άλλης χώρας (βλ. Κίνα);
Έτσι την έχουμε πατήσει εμείς λοιπόν. Δε λέω, πάντα ήθελα το ΔΙΚΟ μου το παιδί να είναι polyglot αλλά η συγκεκριμένη φάση όταν το εν λόγω παιδί δεν έχει κλείσει καν τα δύο είναι πολύ ζόρικη. Ακόμα και εγώ που μιλάω πολύ καλά κινέζικα (μετά από 10 χρόνια στην Κίνα βεβαίως) δυσκολεύτηκα πολύ να καταλάβω ότι όταν το παιδί λέει «φα-φα» εννοεί 画画 = hua hua = να ζωγραφίσουμε.

Τα σχόλια διαφόρων ότι «έχει αργήσει πολύ να μιλήσει» και ότι «άλλα παιδιά στην ηλικία του κάνουν ήδη προτάσεις» , και «που θα πάει αυτή η κατάσταση» και «ε, μάλλον δε θα τα μιλήσει πότε καλά τα ελληνικά», όσο και να θες να τα αγνοήσεις και να τους απαντήσεις με μια άσεμνη χειρονομία σου δημιουργούν τελικά και σένα μια κάποια ανασφάλεια.

Σκέφτεσαι«βρε λες; Λες το σοκολοτάκι μου να μείνει πίσω; Μήπως έχει μαθησιακές δυσκολίες; Μήπως έχει κάνα πρόβλημα;».

Σε μια από αυτές τις κρίσεις πανικού μου λοιπόν, έκανα την ερώτηση σε ένα social chat group του οποίου είμαι μέλος μαζί με άλλες πολλές ξένες μαμάδες στη Σαγκάη.
Πρόκειται για γυναίκες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, οι οποίες έχουν είτε μεταφερθεί με τα παιδάκια τους εδώ είτε τα έχουν γεννήσει εδώ και αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες.

Οι συνδυασμοί εθνικοτήτων είναι αμέτρητοι και το ίδιο συμβαίνει και με τους συνδυασμούς των διαφορετικών γλωσσών σε κάθε οικογένεια: Γιαπωνέζα παντρεμένη με Αρμένιο με παιδάκι που πηγαίνει στο Αμερικάνικο σχολείο, Ρουμάνα παντρεμένη με Ιταλό με παιδάκι που πηγαίνει σε Ολλανδικό νηπιαγωγείο, Κουβανή παντρεμένη με Αμερικάνο με δύο παιδάκια σε Γάλλο-Κινέζικο σχολείο. Η λίστα είναι ατελείωτη.

Η συμβουλή που πήρα από όλες ήταν εξής: αν είμαι συνεπής με τη γλώσσα που χρησιμοποιώ εγώ με την κόρη μου δε θα έχω κανένα πρόβλημα. Τι κι αν μου απαντάει αυτή στα κινέζικα ή όταν ο Γκούφυ φοβάται φωνάζει «ντον γορι γκουφυ!» (μεγάλο σχολείο το Mickey Mouse Clubhouse λέμε). Αν εγώ συνεχίζω και επιμένω ελληνικά (που το έχω ξανακούσει αυτό;), κάποια στιγμή – ναι, ναι πολύ αργότερα από τα άλλα παιδάκια της ηλικίας της , whatever!– θα μάθει ότι με τη μανούλα μιλάμε ελληνικά, με τη νταντά κινέζικα και με το φιλαράκι μας στο πάρκο αγγλικά. Και θα τις μιλάει και τις τρεις γλώσσες εξίσου καλά. Και εγώ θα φουσκώνω σαν παγώνι (διακριτικά πάντα).

Mary Poppins

***********************************************************************

 

Στην τρομερή γιαγιά,

ML