0

Ένα χελιδόνι μέσα στο Καλοκαίρι

Έτσι είναι το καλοκαίρι…

Έρχεται, φεύγει και εσύ μένεις να αναρωτιέσαι πως περνάει τόσο γρήγορα.

Που πήγαν τα όνειρα για μπάνια, κατασκηνώσεις, σχέδια με τα αντηλιακά στα σωματάκια τους, παιχνίδια με την άμμο και εννοείται…που πήγε το “καυτό” κορμί της μάνας.

Έτσι και για ‘μένα το μισό Καλοκαίρι έλαβε τέλος σήμερα, αφού ο άνθρωπος που σημαίνει “Καλοκαίρι” για μένα έφυγε για μέρη μακρινά.

Δεν κάναμε girls holidays όπως είχαμε δηλώσει κατηγορηματικά ότι θα κάνουμε (που να αφήσεις τέσσερα παιδιά;;;), δεν κουνήσαμε τα αχαλίνωτα κορμιά μας στους ήχους του Κωνσταντίνου Αργυρού, όπως έστω ένα Καλοκαιρινό βράδυ οφείλει να κάνει κάθε #mana με τις φίλες της.

Δεν πήγαμε σε κάποια συναυλία, να κοροϊδεύουμε η μια την άλλη για τα σποράκια στα δόντια και να σχολιάζουμε ότι αντί για αναπτήρες έχουμε πλέον τα κινητά.

Αρκεστήκαμε σε γρήγορους καφέδες και ποτά, με το ρολόι στο χέρι και κυνηγώντας ένα, δυο ή περισσότερα παιδιά.

Ξέρω ότι θα έρθουν κι αλλά Καλοκαίρια, και θα ζήσουμε όμορφες στιγμές, όμως αυτό που με στεναχωρεί και ταυτόχρονα με κάνει πραγματικά ευτυχισμένη είναι το εξής:

Πως γίνεται δυο νήπια, που συναναστρέφονται μια και μοναδική μέρα το χρόνο να νιώθουν τόση αγάπη ο ένας για τον άλλο.

Πως γίνεται να μην υπήρξε μια στιγμή τσακωμού ή γκρίνιας και να είναι σαν να βρίσκονται κάθε μέρα μαζί.

Μήπως γιατί έτσι είμαστε κι εμείς;

Τα παιδιά μας έχουν ένστικτο, κι αν και έχουν τη δική τους προσωπικότητα είμαστε τόσο σημαντικοί γι αυτά, που ο,τι αγαπάμε, το αγαπάνε κι αυτά.

Το “χελιδόνι” έφυγε, αλλά θα έρθουν κι άλλοι άνθρωποι να μου θυμίσουν πως είναι ακόμα Καλοκαίρι…

Γιατί το Καλοκαίρι για μένα είναι οι άνθρωποι…και για τα παιδιά μου το ίδιο!

Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

ML

Advertisements
0

Οι δικές μου cretamums juniors

Λένε (και εγώ το λέω) πως οι ομάδες γράφουν ιστορία.

Κάποιες φορές αλλάζουν σύσταση, μειώνονται ή αυξάνονται τα μέλη τους αλλά πάντα… γράφουν ιστορία.

Έτσι είναι και οι cretamums, που δεν γνωρίζω πολλά πράγματα γι αυτές αλλά υπήρξαν σημαντική βοήθεια παρακολουθώντας τις δράσεις τους (απο μακριά) για εμένα, που ήμουν και θέλω να πιστεύω πως ακόμα είμαι μια #mana με ανησυχίες (κυρίως δημιουργικής και πνευματικής φύσης).

Πάντα τις θαύμαζα, για την ζωντάνια και τη όρεξη τους, για τα ευφάνταστα και γεμάτα αγάπη παζάρια τους, για τον όμορφο λόγο τους.

Και όπως συνήθως συμβαίνει στη δική μου ζωή, δηλαδή οταν συμβαίνει κάτι όμορφο μετά συνεχίζει με κάτι ακόμα πιο όμορφο, με τις Μινιατούρες μου ήρθαν και οι #cretamums στην ζωή μου.

Είχαν βεβαια πρόσωπο και όνομα.Για μένα οι #cretamums ήταν η Χριστίνα, ένας άνθρωπος διαφορετικός, σίγουρα αξιόλογος που μπορούσα να μιλάω μαζι της με τις ώρες!

Και εκεί που πίστευα οτι η γνωριμία μου με την υπέροχη αυτή παρέα έμεινε εκει (αφου τα δικά τους παιδια μεγάλωσαν και οπως καταλαβαίνω και εγω σιγα σιγα και οι υποχρεώσεις τους αυξήθηκαν), ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, απλά, ξαφνικά και όμορφα οπως το τσάι και το κεικ που υπήρχε στο τραπέζι μας, δόθηκε πνοή ξανα σε αυτήν την υπέροχη ομάδα.

Οι cretamums junior ηταν πλέον γεγονός, με σχεδόν αλλη σύσταση αλλά με το ιδιο μεράκι και την σημαντική βοήθεια των “παλιών” μαμάδων και τα δευτεριάτικα απογεύματα μας απέκτησαν ζωή, χρώματα, μουσικές και υπέροχες δράσεις.

Σιγά σιγα, οι cretamums junior έγιναν μια υπέροχη ομάδα, που κάθε βράδυ Δευτέρας ανυπομονούσα να δω τι υπέροχα πραγματα κάνανε με τα μικρά τους.

Ήταν ενας ξεχωριστός χειμώνας που με γέμισε αισιοδοξία ότι κάτι αρχίζει να συμβαίνει στο “κοιμισμένο” Ηρακλειάκι και αυτά τα κορίτσια έπαιξαν σημαντικό ρόλο.

Είχα καιρό να γράψω κάτι στην ξεχασμένη #manalawyer αλλά σήμερα που αυτό το ταξίδι τελείωσε (για το καλοκαιρι) συνειδητοποίησα το εξής: “Μεγαλύτερη έμπνευση απο τα παιδιά δεν υπάρχει, αλλά είναι υπέροχο να σε εμπνέουν και οι μαμάδες”.

Σας ευχαριστω, σας αγαπώ και σας περιμένω.

Οι Δευτέρες σας ανήκουν (μαζέψτε φακές, μακαρόνια, μπογιές, παραμύθια και ελάτε να κάνετε τον πιο όμορφο χαμό).

*Το δώρο σας ήταν το πιο συγκινητικό των τελευταίων χρόνων.

ML

0

Ρε φίλε μεγαλώσαμε

Προσπαθώ μερες τώρα να γράψω αυτό το post αλλά δεν υπάρχει καθόλου χρόνος και καθόλου ειρμός, οπότε αν δεν καταλάβετε τίποτα…σχωρέστε με!

Σκέφτομαι μέρες τώρα, κυρίως όταν είμαι σταματημένη σε κάποιο φανάρι ή για κάποιο απροσδιόριστο λόγο τα παιδιά μου έχουν κοιμηθεί στα κρεβάτια τους και όχι πάνω μου, πως έχει αλλάξει η ζωή μας τα τελευταία χρόνια…

Άσε την κρίση και το άγχος άλλά και την γκρίνια που αυτά συνεπάγονται, το θέμα είναι και αυτο με απασχολεί έντονα τις τελευταίες μέρες, τα προβλήματα που κουβαλάμε ο καθένας…

Γιατί συναγωνιστές και φίλοι, κακά τα ψέμματα αλλά ένα ειναι το πρόβλημα. Η υγεία.

Συνειδητοποιώ οτι μάλλον λόγω ηλικίας, ακούς απο συνομηλίκους σου διαρκώς για προβλήματα υγείας αυτών ή των οικείων τους, και συνειδητοποιείς οτι «φίλε μεγαλώσαμε».

Αν με ρωτάς-που με ρωτάς- ήταν μια δύσκολη χρονιά η φετινή, που αν με ρωτάς-που με ρωτάς-μάλλον θέλω να φύγει και να μην ξανάρθει…

Βρέθηκα και εγω σε νοσοκομείο πριν λιγο καιρό και επειδη με ρωτάς θα σου πω οτι πήγαν ολα καλα.

Όλα καλα πήγαν για τον δικό μου άνθρωπο που την έκανε την “επίσκεψη”του και τωρα ειναι σπίτι του και κοντά μας…

Κακά πηγαν όμως για τον κόσμο της Barbie στον οποίο βρισκόμαστε ολοι μας και γκρινιάζουμε για ΑΝΟΗΤΟΥΣ λόγους…
Μέσα απο την καρδιά μου, εύχομαι να επισκεπτόμαστε μονο μαιευτήρια γιατί αν και το νοσοκομείο που βρέθηκα εγω-σαν συνοδος, μην παθαίνετε πανικο-έμοιαζε πολυ με κλινική του εξωτερικού, ο πόνος είναι ο ιδιος.
Θα μπορούσα να σας γραφω σελίδες για τα δακρια ανακούφισης της κόρης μετά την επέμβαση του μπαμπά της έξω απο την εντατικη, για τον σύντροφο που κρατούσε το χέρι της χειρουργημένης μάνας του παιδιού τους μετά απο αφαίρεση όγκου στο κεφάλι, για το αγοράκι με το καταραμένο αυτο σκουφάκι που με βοήθησε να διαλέξω σνακ στο κυλικείο αλλά θα το σταματήσω εδω.
Κυρίως γιατι το post αυτό θέλω να είναι post χαράς.
Γιατι ειμαι χαρούμενη που οι αγαπημένοι μου άνθρωποι είναι καλά, που τα παιδιά μου ειναι υγιή και με οδηγούν στην εξάντληση, που ο πατέρας τους είναι γερός ώστε να με εκνευρίζει για πολλά ακομά χρόνια.


Σε όλους εσας που περνάτε δύσκολα,που βασανιζεστε με θεματα υγείας, να σας πω το τετριμένο “Ζήστε την κάθε στιγμή”.
Στην επιστροφή μου στο σπίτι και στην οικογένεια μου αποφάσισα τα εξης και σας τα προτείνω:

*Η δουλεια θα είναι ενα μέσο επιβίωσης αλλά κυρίως ενα μέσο χαράς και δημιοργίας…αφού εβαλα εγω ανω τελεια στον χαρτοφύλακα, όλοι μπορείτε να βάλετε τελεία ή ανω τελεία σε μια εργασια που σας πληγώνει και σας φθείρει .

*Πίστεψε στον εαυτό σου.Κανενας δεν είναι περισσότερο ικανος απο εσένα απλά ισως έχει περισσοτερο πείσμα!Μην αφήσεις ποτε κανεναν να δηλητηριασει τα ονειρα σου…

*Φροντισε τον εαυτό σου.Βάλε το περπάτημα ή την άσκηση στη ζωή σου, διόρθωσε την διατροφη σου-πλέον το Ίντερνετ σου προσφέρει τεράστια πληροφόρηση- κάθε πρώτη μέρα του χρόνου προσπαθησε να κόψεις μια κακή συνήθεια-και μια μόνο μέρα να τα καταφέρεις, είσαι κερδισμένος-οργάνωσε τις εξετάσεις σου- στα γενεθλια σου μαστογραφία, στην επέτειο test Παπανικολάου- και γενικα… «αντε αυτο-αγαπήσου»

*10 παραπανω αγκαλιες τη μερα!!!Δεν το περίμενα αλλά καθόλου δεν μ ενοχλεί που μοιράζομαι το κρεββάτι μου με τα τρυφερά μου τέκνα. Αγκαλιές και λόγια αγάπης σ αυτούς που ξέρετε ότι τα αξίζουν…

Γνωρίζω οτι το post αυτο είναι αρκετά παρωχημένο αλλά είναι σκέψεις που πρεπει να μείνουν.

στο κοριτσι με την «μικρή καρδιά»

0

Η δασκάλα του παιδιού μου, δυό φορές δασκάλα μου.

Σας έχω γράψει σε παλαιότερο post (ναι, ναι τότε που δεν περνούσε εβδομάδα που να μην σας κάνω “τσα”) την άποψη μου για το εάν τελικά ένα “νήπιο” πρέπει να πάει στον “παιδικο”. 


Ο γιος μου, 4 ετών πια ολοκλήρωσε την Τρίτη-σχεδόν-χρονιά του στο σχολειο!

Όλες τις δασκάλες τις αγάπησα και τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Και την πρώτη, την κυρία Αγγελική που τον πήρε αγκαλιά μαζί με την “μπούζα” του και ήταν τόσο καλή και γλυκιά, που δεν χρειαστήκαμε καν προσαρμογή. Και την κυρία Χριστίνα που ήταν και είναι πάντα χαμογελαστή!

Ήταν μόλις 18 μηνών μωρό το αγόρι μου.

Και την κυρία “Καχιανη” και την κυρία Ρούλα που μέσα σ ενα μήνα με βοήθησαν -γιατί οσο καλές και αν είναι η δασκάλες, χρειάζεται “δουλίτσα” και στο σπίτι #mana- να κάνω  και κυρίως να βιώσω πράγματα που ουτε μπορούσα να τα φανταστώ!Άκουσα την πρώτη ολοκληρωμένη πρόταση, το πρώτο τραγούδι, είδα -ή μάλλον προσπάθησα να δω πίσω απο τα δάκρυα συγκίνησης- το πρώτο θεατρικό του και αποχωριστήκαμε την πάνα με τεράστια ευκολία.

Νομίζω κάθε φορά που με βλέπουν, αντιλαμβάνονται την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου!

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου όμως έχει αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που μπήκε φέτος στην ζωή μας. Ο άνθρωπος που μου παρέδωσε σήμερα- τελευταία ουσιαστικά μέρα- τον 4 ετών πια γιο μου με δάκρυα στα μάτια.

Στα μάτια του νέου αυτού κοριτσιού, είδα το μεγαλείο του να αγαπάς την δουλειά σου,  είδα μια γλυκιά κούραση και μια ειλικρινή αγάπη.

Η χρονιά αυτη δεν ήταν εύκολη για τον τετράχρονο αεροπόρο μου. 

Είχε εισβολέα και μάλιστα με έντονη προσωπικότητα αλλά κυρίως είχε μια μαμά που έλειπε, που δεν είχε χρόνο και που δεν διάβασε και πάρα πολλά παραμύθια.            Η χρονιά αυτή είχε μια μαμά με πολύ άγχος, μια μαμά κουρασμένη πολύ.

Είχε μια μαμά που έκανε “απουσίες”!Όχι πολλές, αλλά απουσίες (Μάνα που πας; )

Για όλες αυτές τις απουσίες μου λοιπόν, που είμαι σίγουρη πως αυτό το κορίτσι με τα καθαρά μάτια απάλυνε με την τρυφερότητα και την αγάπη της, θέλω να της πω το πιο μεγάλο και απο καρδιάς ευχαριστώ!

Στην κ.Γιωργία που μου ράγισε ευχάριστα την καρδιά ❤️

0

Μαμά “Σ’αγαπάς”;

Στις Μινιατούρες που λέτε αλλα και μέσω των social των media οι μαμάδες γνωριζόμαστε μεταξύ μας!!Κι αν δεν συμβεί το εξής σύνηθες, να μισήσουμε δηλαδή η μια την άλλη για ανόητο συνήθως λόγο- γυναίκες γαρ-γινόμαστε φίλες!

Σαν φίλες λοιπόν, συζητάμε τα κλασσικά…για τα παιδιά μας ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ, για τις αλλαγές στην ζωή μας, για το πιεστικό μας πρόγραμμα, για τα πράγματα τα απλά τα καθημερινά που πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε, για την δουλειά που πάει πίσω και για το εγώ που έχει θαφτεί στα χρονοντούλαπα της ιστορίας!

Οι περισσότερες λοιπόν, θα μας ονομάσω “μάνα η ενοχική” βιώνουμε ενα διαρκές άγχος οτι κάτι δεν κάνουμε καλά…είτε επειδή το παιδί μας δεν κοιμάται, είτε επειδή δεν τρώει, είτε επειδή δεν περνάμε όσο ποιοτικό χρόνο θα θέλαμε μαζί τους!
Φέρνοντας λοιπον στο νου μου πρόσωπα και συζητήσεις αλλά και τα υπέροχα παιδιά της κάθε “μάνας η ενοχική” δυο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό.

Το πρώτο ειναι τα δικά μας παιδικά χρόνια και το κατα πόσο οι μανάδες μας περνούσαν όλο αυτο το στρες.
Νομίζω λοιπον οτι έχω καταλήξει – με δικαίωμα βέβαια λάθους- στο γεγονός ότι πλέον το να κάνεις παιδί ειναι μια καθαρά συνειδητή επιλογή.Τα χρόνια της κρίσης αλλά και της προγενέστερης καλής ζωής που ζήσαμε, αν αποφασίσεις να κάνεις παιδί θέλεις να το μεγαλώσεις με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες και προδιαγραφές!

Χρόνια πριν η γέννηση ενός παιδιού σε μεγάλο ποσοστό ηταν φυσικό επακόλουθο του γάμου ή μιας σοβαρής σχέσης.Οι γονείς μας μας αγαπούσαν και ήθελαν το καλύτερο για εμάς αλλά -μάλλον- δεν ήταν αυτοσκοπός!

Εμείς, απο το τεστ εγκυμοσύνης δώσαμε όρκο οτι θα δώσουμε τα πάντα και όταν αυτό δεν συμβαίνει- τι πιο φυσιολογικό άλλωστε – βγάζουμε το μαστίγιο απ’το ντουλάπι και ξεκινάμε :”γιατι δουλεύω τόσες ώρες”, “γιατί δεν αντιμετωπίζω με χαμόγελο και νιρβάνα την αϋπνία”, “γιατί θέλω να πιω ενα καφέ με τους φίλους μου”, γιατί, γιατί, γιατί….

Μήπως γιατί είμαστε άνθρωποι με ανάγκες και επιθυμίες;
Μήπως γιατι μια μαμά ευτυχισμένη και πλήρης στους περισσότερους τομείς της ζωής της, είναι σίγουρα μια μαμά καλύτερη, χαρούμενη και ουσιαστικά πιο δοτική απο μια μαμά που έχει ξεχάσει τον εαυτό της;

Το δεύτερο είναι τα ιδια μας τα παιδιά!

Το έχω ξαναπεί, πως τα παιδιά είναι ο καθρέπτης τους εαυτού μας…
Νομίζω λοιπον, οτι αν κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά μας, θα μας δώσουν την απάντηση που όλες χρειαζόμαστε!

Η απάντηση είναι οτι μας θέλουν κοντά τους και ευτυχισμένους!Οτι μας έχουν διαρκώς ανάγκη, αλλά καταλαβαίνουν και τις στιγμές που δεν μπορείς να παίξεις μαζί τους, που δεν μαγείρεψες ή που αποφάσισες να πας χωρίς αυτά βόλτα!

Τα παιδιά μας είναι οι πιο συμπονετικοί μας φίλοι, μας θέλουν δίπλα τους αλλά κυρίως μας θέλουν καλά με τον εαυτό μας.

“Μάνα η ενοχική” μεγαλώνεις εξαιρετικά το παιδί σου και την επιβεβαίως θα την πάρεις απο την αγκαλιά και απο το βλέμμα τους και όχι απο την έτερη #mana που τα κάνει όλα “τέλεια”.

Υ.Γ. Υπάρχουν εξαιρετικοί επιστήμονες και ομάδες μαμάδων, που μπορούν να μας βοηθήσουν σε πράγματα που μας απασχολούν!Σας συμβουλεύω όμως πριν διαβάσετε κάτι ή ακούσετε κάποιον, να τα βρείτε με τον εαυτό σας!!

Εγώ ξεκινάω απο σήμερα (ελπίζοντας η 10η προσπάθεια να στεφθεί με επιτυχία)

0

Ένας χρόνος Tα-Tα-Τα

Παλεύω μέρες να γράψω αυτό το post, ωστόσο δεν τα καταφέρνω!

Θέλω τόσα πράγματα να γράψω (ώστε καποια στιγμη να τα διαβάσει) και ομως οι λέξεις για πρώτη φορά μου φαίνονται λίγες!

Ένας χρόνος συμπληρώνεται απο την μέρα που με το έτσι θέλω η “Τατα” κατά κόσμον Δήμητρα ηρθε στην ζωή μας!

Η Δήμητρα γεννήθηκε εύκολα, γρήγορα και υγιής!!!Εβγαλε λάθος γιατρούς φίλους και προβλέψεις…και Νοκ αουτ τον πατέρα της!!

Ήρθε και έφερε τα πάνω κάτω…όπως κάθε παιδί, αλλά επιτρέψτε, μου το θηλυκό αυτό ένα παραπάνω!!

Η Δήμητρα λοιπόν που λέτε γεννήθηκε το βράδυ της 5ης Απριλίου!!!Ήταν όμορφη, μεγάλη και απαιτητική!Ήταν και είναι η Δήμητρα της καρδιάς μας …

Σαν δεύτερο παιδί έμαθε να διεκδικεί με το παραπάνω και μεταξύ μας, τις περισσότερες φορές καταφέρνει το σκοπό της.

Σαν δεύτερο παιδί έφερε ισορροπία και οδήγησε το μέχρι τότε (για μένα πιθανότατα και για πάντα) “μωρό-μεγάλο της αδερφό” σε μια απότομη “παιδική ενηλικίωση”

Σαν δεύτερο παιδί αγαπήθηκε και αγαπιέται υπερβολικά γιατί πλέον απουσιάζει το άγχος της “πρώτη φορά μαμά”.

Για μένα η Δήμητρα είναι μεγάλη αποκάλυψη, τόσο στα αποθέματα αγάπης αλλα και υπομονής και αντοχών!

Για μένα η Δήμητρα είναι το κλασσικό παράδειγμα του “όταν θέλεις κάτι πολύ, διεκδίκησε το, και θα το καταφέρεις” και μου φαίνεται πως θα αρχίσω να την ακολουθώ.

Για μένα η Δήμητρα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη οτι η αγάπη για τα παιδιά σου δεν μοιράζεται αλλά πολλαπλασιάζεται…Γιατί οταν γεννήθηκε η Δήμητρα, αγάπησα περισσότερο τον Μενέλαο και τον πατέρα τους..

Γιατί οι στιγμές που παίζουν μαζί αγαπημένα- και πιστέψτε με είναι πλέον πολλες- ειναι οι ωραιότερες στιγμές της ζωής μου.

Γιατί τα παιδιά είναι ΕΥΤΥΧΙΑ, ακόμα και αν δεν κοιμάσαι, δεν βγαίνεις, δεν ασχολείσαι με τον εαυτό σου…

Ακόμα και αν εχεις φτάσει στο σημείο απο manalawyer να είσαι μόνο mana.

Ακόμα κι αν οτι κάνεις στο νέο σου εγχείρημα, το κάνεις γι αυτα..!

Σ εσένα λοιπον “Τατα” χρόνια πολλά και ένα τεράστιο συγνώμη που δεν είμαι κοντά σου όσες στιγμές θα θέλαμε και οι δυο!

Ερχονται υπέροχες μέρες στο υπόσχομαι!!!

Στην Δ.

0

Ένα χαμόγελο του παιδιού μέσα στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος

Είχα σκοπό το επόμενο μου post να είναι για την υπέροχη Ρώμη και για ποιούς λόγους θα την επισκέπτομαι συνέχεια…

Ωστόσο, εκτός του ότι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη, μέχρι να ανοίξει ο καιρός και να γεμίσει τσάρτερ η Κρήτη, όλοι οι δρομοι οδηγούν και στο Ελ.Βενιζέλος, το οποίο ειναι ολο μα όλο under construction και ουσιαστικά αν εχεις παραπάνω απο 2 ωρες αναμονή, τα πράγματα ειναι λιγάκι βαρετά…

Η βαρεμάρα λοιπόν, οκ και τα εκθέματα του Μουσείου της Ακρόπολης (και η πείνα) μας οδήγησαν στον πάνω όροφο του αεροδρομίου!

Εκεί συναντήσαμε την Μαρίνα και την Μαρία, δυο υπέροχα κορίτσια απο το χαμόγελο του παιδιού, τα οποία με μεράκι, πείσμα και αγάπη για το παιδί έχουν φτιάξει εναν χώρο γεμάτο απο “χαμόγελο του παιδιού”.

Έφτιαξαν λοιπόν ενα παιδότοπο, αρκετά συμπαθητικό για τον χώρο που τους δόθηκε!!

Σε αυτόν τον χώρο αγαπημένοι μου, μπορεί ο μικρός συνταξιδιώτης σου να απασχοληθεί δημιουργικά, να παίξει, να ζωγραφίσει και να πάρει αγάπη και τρυφερότητα απο τα υπέροχα αυτα κορίτσια!

Συγκρίνοντας το με τις #Μινιατούρες έχω να πω οτι υπάρχει τεράστια απόκλιση στο κομμάτι του εξοπλισμού , αλλά αυτό δεν αναιρεί οτι μοιραζόμαστε το ιδιο όραμα που δεν ειναι άλλο απο την κατ ουσίαν δημιουργική απασχόληση των παιδιών…

Αν βρεθείτε λοιπόν στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, μην παραλείψετε να “πεταχτείτε” με τον μικρό σας συνταξιδιώτη στον παιδότοπο του “Χαμόγελου του παιδιού”-είναι πολύ αυστηρές στους κανόνες υγιεινής , πράγμα πολύ καλο-και να προσφέρετε όμορφες στιγμές στο παιδί σας…

Στην πολυ εποικοδομητική συζήτηση που είχα με τα δυο αυτά κορίτσια πέρα απο την αγάπη τους γι αυτό που έχουν δημιουργήσει απο το 2002, μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα εξής δυο:

•Στο αεροδρόμιο και κυρίως στα μεγάλα αεροδρόμια λόγω και της μεγάλης αναμονής τα παιδιά -μαζί τους και οι γονείς- ταλαιπωρούνται  κάτι που προσπαθούν με τον συγκεκριμένο χώρο να αποτρέψουν

•Το συγκεκριμένο σημείο, είναι ο χώρος που περνάνε ευχάριστες στιγμές τα παιδάκια που επισκέπτονται απο την περιφέρεια ογκολογικές κλινικές στην Αθήνα για τις θεραπείες τους.
Για όλα τα παραπάνω και για ακόμα περισσότερα που είμαι σίγουρη ότι θα ανακαλύψω όταν θα βρεθώ εκεί με τα παιδιά μου, αξίζει να επισκεφθείτε το “Παιδότοπο του χαμόγελου του Παιδιού” στο Ελευθέριος Βενιζέλος και να προσφέρετε ένα χαμόγελο στα υπέροχα αυτά κορίτσια!!! 
ML