0

Ένας χρόνος Tα-Tα-Τα

Παλεύω μέρες να γράψω αυτό το post, ωστόσο δεν τα καταφέρνω!

Θέλω τόσα πράγματα να γράψω (ώστε καποια στιγμη να τα διαβάσει) και ομως οι λέξεις για πρώτη φορά μου φαίνονται λίγες!

Ένας χρόνος συμπληρώνεται απο την μέρα που με το έτσι θέλω η “Τατα” κατά κόσμον Δήμητρα ηρθε στην ζωή μας!

Η Δήμητρα γεννήθηκε εύκολα, γρήγορα και υγιής!!!Εβγαλε λάθος γιατρούς φίλους και προβλέψεις…και Νοκ αουτ τον πατέρα της!!

Ήρθε και έφερε τα πάνω κάτω…όπως κάθε παιδί, αλλά επιτρέψτε, μου το θηλυκό αυτό ένα παραπάνω!!

Η Δήμητρα λοιπόν που λέτε γεννήθηκε το βράδυ της 5ης Απριλίου!!!Ήταν όμορφη, μεγάλη και απαιτητική!Ήταν και είναι η Δήμητρα της καρδιάς μας …

Σαν δεύτερο παιδί έμαθε να διεκδικεί με το παραπάνω και μεταξύ μας, τις περισσότερες φορές καταφέρνει το σκοπό της.

Σαν δεύτερο παιδί έφερε ισορροπία και οδήγησε το μέχρι τότε (για μένα πιθανότατα και για πάντα) “μωρό-μεγάλο της αδερφό” σε μια απότομη “παιδική ενηλικίωση”

Σαν δεύτερο παιδί αγαπήθηκε και αγαπιέται υπερβολικά γιατί πλέον απουσιάζει το άγχος της “πρώτη φορά μαμά”.

Για μένα η Δήμητρα είναι μεγάλη αποκάλυψη, τόσο στα αποθέματα αγάπης αλλα και υπομονής και αντοχών!

Για μένα η Δήμητρα είναι το κλασσικό παράδειγμα του “όταν θέλεις κάτι πολύ, διεκδίκησε το, και θα το καταφέρεις” και μου φαίνεται πως θα αρχίσω να την ακολουθώ.

Για μένα η Δήμητρα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη οτι η αγάπη για τα παιδιά σου δεν μοιράζεται αλλά πολλαπλασιάζεται…Γιατί οταν γεννήθηκε η Δήμητρα, αγάπησα περισσότερο τον Μενέλαο και τον πατέρα τους..

Γιατί οι στιγμές που παίζουν μαζί αγαπημένα- και πιστέψτε με είναι πλέον πολλες- ειναι οι ωραιότερες στιγμές της ζωής μου.

Γιατί τα παιδιά είναι ΕΥΤΥΧΙΑ, ακόμα και αν δεν κοιμάσαι, δεν βγαίνεις, δεν ασχολείσαι με τον εαυτό σου…

Ακόμα και αν εχεις φτάσει στο σημείο απο manalawyer να είσαι μόνο mana.

Ακόμα κι αν οτι κάνεις στο νέο σου εγχείρημα, το κάνεις γι αυτα..!

Σ εσένα λοιπον “Τατα” χρόνια πολλά και ένα τεράστιο συγνώμη που δεν είμαι κοντά σου όσες στιγμές θα θέλαμε και οι δυο!

Ερχονται υπέροχες μέρες στο υπόσχομαι!!!

Στην Δ.

Advertisements
0

5 πραγματα που πηρα αποφαση με τα παιδιά

Με λες και βετεράνο πια…
Δεν μπορώ να πω με σιγουριά οτι θα τα κρεμάσω τα παπούτσια μου, αλλά μια εμπειρία σαν #mana την εχω.
Με τα νέα δεδομένα στην ζωή μου και στην ζωή μας, η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος που περνάω με τα παιδιά μου είναι αρκετά περιορισμένος οπότε προσπαθώ να ευχαριστιομαστε την κάθε στιγμή!(τα έχουμε πεί εξάλλου και στο Μάνα που πας;Παιδί μου πάω στα καράβια…)

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να τα μυρίζω ή να μην θέλω να με πάρει ο σπάνιος μισάωρος μεσημεριανός ύπνος για να βρεθώ από πάνω τους και να τα κοιτάζω…

Σε άλλα νέα λοιπόν, εκτός από #κακιά μάνα τους τελευταίους μήνες είμαι και κακή blogger.

Κοίμισα λοιπόν τα τέκνα, και έψαξα στις σημειώσεις μου (αυτές που γράφω στο σημειωματάριο του κινητού για να ξέρετε) και είμαι έτοιμη να σας παρουσιάσω τα “5 πράγματα που πήρα απόφαση με τα παιδιά”, είναι σίγουρα κι άλλα και μάλιστα πολλά αλλά γι αυτό υπάρχουν και τα #part 2

1. “Το μυαλό μου κυβερνάς”: Όχι οτι έχει συμβεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά στην ακραία περίπτωση που καταφέρεις να βρεθείς μακριά από αυτά, να είσαι σίγουρη ότι δεν θα αντέξεις πάνω απο μια ωρίτσα που δεν θα σκεφτείς τα παιδιά σου!
Τι κι αν τα άφησες σε βαθύ ύπνο, τι κι αν η γιαγιά ή η γυναίκα που τα προσέχει είναι παραπάνω από άψογες,μετά από λίγη ώρα -ναι ναι πριν ακόμα ανανεώσεις το κραγιόν σου-θα κοιτάς το κινητό και θα είσαι έτοιμη για το πρώτο τηλεφώνημα, όσο περνάει η ώρα δε, θα γίνεις και εσύ μια απο τις κλασικές μανάδες που η κάθε κουβέντα περιστρέφεται έμμεσα ή άμεσα γύρω από τα παιδιά της!
Γιατί σαν το δικό σου το παιδί,ΔΕΝ ΕΧΕΙ!

2.“Ερωτόλογα” : υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι εκφράσεις “μωρό μου”, “λατρεία μου”,”αγάπη μου”και τα συναφή να μην απευθύνονται σε εσένα αλλά στους μικρούς καρπούς του έρωτα σας. Και μεταξύ μας, υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα απο αυτήν την όμορφη “ζήλεια”;

3.“Κατοχικό σύνδρομο”: Μονίμως θα έχεις άγχος για προμήθειες (το μέικ απ που σου χει τελειώσει ένα μήνα, όσο και να το ζουλάς δεν βγάζει).
Μπορεί να μην έχεις πάρει καφέ εδώ και  ένα μήνα, ή διαρκώς να ξεχνάς  το αγαπημένο και πάντα υγιεινό σου σνακ, αλλά είμαι σίγουρη ότι έχεις αγοράσει παιδικά μακαρονάκια, δημητριακά και pampers ικανά να σε φτάσουν για έναν μήνα.

4.Τα χαμόγελα τους η καλύτερη διασκέδαση μας: Όταν γίνεσαι γονιός, οι αποφάσεις λαμβάνονται στο κέντρο ελέγχου του σπιτιού ήτοι το παιδικό δωμάτιο.
Πόσες φορές αποφασίσατε να βγείτε έξω χωρίς να λάβετε υπόψη σας την “καλοπέραση” του αφεντικού και το μετανιώσατε οικτρά; Πόσες φορές πήγατε κάπου με μισή καρδιά και επειδή το παιδί σας πέρασε όμορφα, επιστρέψατε σπίτι με ένα τεράστιο χαμόγελο.

*Ευτυχώς που -αντικειμενικά πάντα μιλώντας-, ήρθαν στην ζωή μας οι Μινιατούρες (Τα παιδιά ζωγραφίζουν στους τοίχους ή απλά οι ΜΙΝΙΑΤΟΥΡΕΣ έρχονται!!!!) και οι ανάγκες αρχηγών και υπηκόων μπορούν πλέον να συνδυαστούν.

5. Μάνα η #blogger: Οι μέρες που τα μπλόγκ που εμφανίζονταν στο ταιμ λαιν σου στο facebook  ήταν μόδας, πολιτικής και κοινωνικού σχολιασμού έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Πλέον είσαι και εσύ μια εν δυνάμει μάνα #blogger που διαβάζει ότι έχει να κάνει με την λέξη “μαμα” και “παιδί”, παθιάζεσαι με τις συζητήσεις και πλέον έχεις άποψη για τα πάντα.
Μία συμβουλή, οι μαμαδο-ομάδες είναι υπέροχες και σαν σύλληψη και σαν παρέα, όμως αγαπημένες μην παθιάζεστε και μην βγάζετε όλα σας τα προβλήματα σε αυτά γιατί “τα γραπτά μένουν” και υπάρχει περίπτωση να “πέσουν μηνύσεις”, να χαλάσετε τις καρδιές σας και κυρίως να πείτε (γράψετε ) κάτι που αργότερα θα μετανιώσετε.

Κάθε #mana είναι καλή και αγαπάει τα παιδιά της ακόμα και αν δεν θήλασε, ακόμα και αν επέλεξε να δώσει advance στο παιδί της, ακόμα και αν δεν κοιμάται μαζί του, ακόμα κι αν λείπει πολλές ώρες.

Πολύ μου λείψατε να ξέρετε και ελπίζω να μην με ξεχάσατε.
Να έχετε έναν υπέροχο μήνα, γιορτινό και αγαπησιάρικο!!

Θα επιστρέψω άμεσα, το υπόσχομαι!

 

Υ.Γ Σε ένα σποράκι περίπου 7 εβδομάδων…

ML

1

Μάνα που πας;Παιδί μου πάω στα καράβια…

Λίγο πριν την τελευταία εξεταστική, εκείνο το μακρινό 2006 (μην αρχίσετε τώρα να κάνετε προσθαφαιρέσεις), είχα αποφασίσει οτι αυτο που ειχα ανάγκη να κάνω ήταν να εργαστώ!

Γι αυτό και πριν ακόμα πάρω στα χέρια μου το πολυπόθητο εκείνο χαρτί (άραγε που το εχω καταχωνιάσει;), εργαζόμουν σε δικηγορικό γραφείο!

Και αν και σαν μόνη #lawyer τότε ζούσα μια ξέφρενη ζωή, μου άρεσε που δούλευα και μάλιστα πολύ.

Κι ύστερα ήρθαν τα παιδιά.Και σε συνδυασμό με την κρίση, η δουλειά ήρθε σε δεύτερη μοίρα.

Υπήρξαν στιγμές που δυσκολευόμουν να αποδεχτώ αυτήν την κατάσταση, ωστόσο ειδικά μετα το πρώτο δύσκολο διάστημα, απολάμβανα πολύ περισσότερο τα απογεύματα με τον γιο μου και δεν μου έλειπαν καθόλου αυτά τα “κάτι απογεύματα με καφε και τσιγάρο…και δικογραφίες”. Το ιδιο συνεβει και με την κόρη μου και τα πρωινά μας ήταν γεμάτα μωρουδίλα.

Η ζωή όμως κάνει κύκλους και ήρθε πάλι η σειρά της manalawyer να εργαστεί.Και το είχε ανάγκη, και το περίμενε και ειναι διατεθειμένη να δώσει τον καλύτερο της εαυτό για τις νεογέννητες Μινιατούρες!


Ωστόσο, όση κι αν είναι η χαρά για το νέο αυτο δημιούργημα και την ανταπόκριση που έχει απο τον κόσμο (ευχαριστούμε ρε παιδιά!!!), κάθε πρωί και κάθε απόγευμα για μερικά λεπτά, η γεμάτη ενέργεια ψυχή μου βασανίζεται…

Υπάρχουν στιγμές που αρκεί ενα τραγούδι στο ραδιόφωνο ή μια μαμά με το καροτσάκι να με κάνουν να λυγίσω.

Υπάρχουν στιγμές που ενω γυρίζω εξαντλημένη στο σπίτι και παρακαλάω να έχουν κοιμηθεί, την στιγμή που μπαίνω μεσα και βλεπω 4 υπεροχα ματάκια να με κοιτάζουν γεμάτα κατανόηση και αγάπη, γεμίζω ενέργεια λες και γύρισα απο διακοπες.

Ειναι δυσκολο να εισαι εργαζόμενη μαμα, ειναι δυσκολο να διοργανώσεις τα πάρτυ των άλλων παιδιών και να δίνεις τον καλυτερο σου εαυτό και να μη προλαβαίνεις να διοργανώσεις εναν απογευματινό περίπατο με τα δικά σου.

Σ εσένα λοιπόν εργαζόμενη mana, σου υπενθυμίζω οτι ο σκοπός είναι ιερός.

Καλή mana δεν σε κάνει μόνο η απόλυτη αφοσίωση στο παιδί σου.

Καλή mana σε κάνει η ανάγκη να προσφέρεις το καλυτερο σε αυτό τώρα αλλά και στο μέλλον.

Γιατί το ξερω, οτι απο τότε που έγινες mana, ολα τα κάνεις γι’αυτά!

Παραφράζοντας την κουβέντα μιας φίλης “Μπορεί να μην έχουμε απογεύματα, Σαββατοκύριακα ή ανέμελα πρωινά, όμως τις ώρες εκείνες που θα είμαι μαζί σας, θα φθάνουμε ψηλά στον ουρανό”

Και επειδη το ξερω, οτι ολες εσεις οι εργαζόμενες μάνες, εκείνη την μια ώρα, εκείνο το ενα πρωινό…φτάνετε στον ουρανό (ακόμα και αν οι λογαριασμοί, πι προθεσμίες και τα άγχη σας έχουν προσγειώσει για τα καλά στην γη), μην νιώθετε τύψεις-πολλές- γιατί “τα παιδιά τα ξέρουν όλα” και είμαι σίγουρη οτι καταλαβαίνουν.
Στον Μενέλαο&την Δήμητρα

ML

0

5+2 πράγματα που έμαθα με το 2ο παιδί

Τα πράγματα είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους σας!
Το δεύτερο παιδί είναι γεγονός και το βιβλίο της #manas γέμισε ξαφνικά με άδειες σελίδες που κάθε μέρα, για να μην πω κάθε στιγμή, γεμίζει με νέες εμπειρίες.

Και επειδή η τελείως “ροκ εν ρολ” φάση, -τύπου ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΜΑΙ- έχει κοπάσει αλλά δεν έχει σταματήσει (ποια είμαι εξάλλου εγώ που θα κοιμηθώ στους 5 μήνες), σας παραθέτω τα 5+2 πράγματα που μου έμαθε το δεύτερο παιδί:

1.Ένα ίσον κανένα:
Ναι, ναι ξέρω. Άρχισα πάλι τα κλισέ!Είμαι σίγουρη πάντως, πως εσύ που θεωρείς την ατάκα αυτή κλισέ, δεν έχεις δεύτερο παιδί ή … έχεις τρίτο, τέταρτο κλπ οπότε έχεις περάσει σε άλλο λέβελ και να ξέρεις όπου και να βρίσκεσαι, σε θαυμάζω.

2.Η μοναξιά του σχοινοβάτη.
Αντιλαμβάνομαι ότι σε μια πρώτη ανάγνωση η φράση “δεύτερο παιδί” και η λέξη”μοναξιά” δεν συμβαδίζουν .
Αν σκεφτείς όμως ότι ο μπαμπάς πρέπει να μείνει με το μωρό για να πάει η μαμά σε παιδικό πάρτι με το μεγάλο παιδί, ο μπαμπάς θα πάει για μπάνιο με το μεγάλο παιδί και η μαμά θα μείνει στην παραλία να προσέχει το βρεφάκι ενώ… στην προ δεύτερου παιδιού εποχή θα κάνατε τα παραπάνω και άλλα πολλά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ (εδώ βάλε οι τρεις σας) αντιλαμβάνεστε ότι δεν μιλάμε και για την επιτομή της…συντροφικότητας!

3.Δεν μοιράζεται,πολλαπλασιάζεται.
Μιλάω βέβαια για την αγάπη του γονιού!Σε εσάς που περιμένετε το δεύτερο παιδί σας και βασανίζεστε με την ιδέα ότι θα μοιράσετε την αγάπη σας σε δυο παιδιά, ειλικρινά σας μιλάω, διώξτε αυτήν την σκέψη από το μυαλό σας!
Η αγάπη της μάνας, αλλά και του πατέρα, δεν μοιράζεται, δεν περιορίζεται, δεν διαιρείται, δεν αλλάζει…Η αγάπη του γονιού, με τον ερχομό του νέου δικτάτορα και διδάκτορα πολλαπλασιάζεται και για τα δυο παιδιά!
Και μην ακούσω για αδυναμίες και άλλα συναφή…απλά κάποιες φορές νιώθεις ότι το ένα παιδί σε έχει ανάγκη περισσότερο από το άλλο.

4.Το ίδιο λάθος ξανακάνω.
Όταν περίμενα τον ερχομό της κορασίδας, διαβεβαίωνα τον εαυτό μου ότι δεν θα κάνω πολλά από τα “λάθη” που έκανα όταν γεννήθηκε ο μικρός μου καπετάνιος!
Δεν ξέρω για τις υπόλοιπες συναγωνίστριες, αλλά έχω παρατηρήσει πολλές φορές αυτούς τους 5 τελευταίους μήνες να χλευάζω τον εαυτό μου που για ακόμα μια φορά ένα τόσο δα πλασματάκι επιβάλλει το πρόγραμμα του στην mana την lawyer κάνοντας με για ακόμα μια φορά να…σκίσω τα πτυχία μου!

5.Βραζουμε ολες στο ιδιο καζάνι:
Πόσες φορές σε παρελθόντα χρόνο δεν είδες μια mana να ωρύεται στο super market, να έχει βουρκώσει στο παιχνιδάδικο, να έχει μπει σε… safe mode (τύπου δεν ακούω τίποτα) στο parking και δεν την έχεις κοιτάξει με βλέμμα επικριτικό ή στην καλύτερη με βλέμμα συμπόνιας!

Αυτό το βλέμμα πλέον μετατράπηκε σε θαυμασμό και πολλές φορές σε έντονη ανάγκη να πιάσεις το χέρι της …δόλιας manas και να της πεις …” δεν είσαι ( η) μόνη”.

5+1 Τύψεις, καλωσορίσατε στο σπιτικό μας:
Όσο κι αν το έχεις δουλέψει μέσα σου, όσα βιβλία κι αν έχεις διαβάσει, όσο κι αν ξέρεις ότι το αδερφάκι ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσες να κάνεις στο παιδί σου, υπάρχουν στιγμές που οι τύψεις σου χτυπάνε επίμονα την πόρτα.
Τύψεις γιατί δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις ένα παραμύθι, τύψεις γιατί δεν μπορείτε να κάνετε μια βόλτα χωρίς το μωρό, τύψεις γιατί ακόμα και μια τρυφερή αγκαλιά μπορεί να διακοπεί από το κλάμα του μωρού αλλά και …τύψεις γιατί το δεύτερο παιδί δεν θα έχει εκ των πραγμάτων όσο χρόνο είχε μαζί σας το πρώτο.
Κοινώς να ‘μάστε καλά, να ταλαιπωρούμαστε από τους ίδιους μας τους εαυτούς.

5+2 Το μαγικό κουμπί:
Ξέρω πολύ καλά πως κάθε στιγμή με τα παιδιά μας πρέπει να την απολαμβάνουμε!
Το συνειδητοποίησα για τα καλά όταν ξύπνησα ένα πρωί και το μικρο μου μπομπιράκι είχε γίνει ολόκληρος άντρας. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές και κυρίως βράδια που θα ήθελες ,έστω στιγμιαία, να πατήσεις ένα κουμπί και το μικρο βρεφάκι να μεγαλώσει και να βρεις και εσύ τους ρυθμούς σου…ή μήπως όχι.

Εν κατακλείδι, όπως έχω πει και σε άλλα posts η εξάντληση, τα νεύρα και ο πανικός με το δεύτερο παιδί πολλαπλασιάζονται αλλά μ’ έναν μαγικό τρόπο, όσο δύσκολη κι αν ήταν η προηγούμενη μέρα, το επόμενο πρωί σε βρίσκει με μια τεράστια δύναμη και ένα πλατύ χαμόγελο για τα προσωπάκια αυτά.

Νομίζω το λένε ευτυχία!

ML