0

Ένας χρόνος Tα-Tα-Τα

Παλεύω μέρες να γράψω αυτό το post, ωστόσο δεν τα καταφέρνω!

Θέλω τόσα πράγματα να γράψω (ώστε καποια στιγμη να τα διαβάσει) και ομως οι λέξεις για πρώτη φορά μου φαίνονται λίγες!

Ένας χρόνος συμπληρώνεται απο την μέρα που με το έτσι θέλω η “Τατα” κατά κόσμον Δήμητρα ηρθε στην ζωή μας!

Η Δήμητρα γεννήθηκε εύκολα, γρήγορα και υγιής!!!Εβγαλε λάθος γιατρούς φίλους και προβλέψεις…και Νοκ αουτ τον πατέρα της!!

Ήρθε και έφερε τα πάνω κάτω…όπως κάθε παιδί, αλλά επιτρέψτε, μου το θηλυκό αυτό ένα παραπάνω!!

Η Δήμητρα λοιπόν που λέτε γεννήθηκε το βράδυ της 5ης Απριλίου!!!Ήταν όμορφη, μεγάλη και απαιτητική!Ήταν και είναι η Δήμητρα της καρδιάς μας …

Σαν δεύτερο παιδί έμαθε να διεκδικεί με το παραπάνω και μεταξύ μας, τις περισσότερες φορές καταφέρνει το σκοπό της.

Σαν δεύτερο παιδί έφερε ισορροπία και οδήγησε το μέχρι τότε (για μένα πιθανότατα και για πάντα) “μωρό-μεγάλο της αδερφό” σε μια απότομη “παιδική ενηλικίωση”

Σαν δεύτερο παιδί αγαπήθηκε και αγαπιέται υπερβολικά γιατί πλέον απουσιάζει το άγχος της “πρώτη φορά μαμά”.

Για μένα η Δήμητρα είναι μεγάλη αποκάλυψη, τόσο στα αποθέματα αγάπης αλλα και υπομονής και αντοχών!

Για μένα η Δήμητρα είναι το κλασσικό παράδειγμα του “όταν θέλεις κάτι πολύ, διεκδίκησε το, και θα το καταφέρεις” και μου φαίνεται πως θα αρχίσω να την ακολουθώ.

Για μένα η Δήμητρα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη οτι η αγάπη για τα παιδιά σου δεν μοιράζεται αλλά πολλαπλασιάζεται…Γιατί οταν γεννήθηκε η Δήμητρα, αγάπησα περισσότερο τον Μενέλαο και τον πατέρα τους..

Γιατί οι στιγμές που παίζουν μαζί αγαπημένα- και πιστέψτε με είναι πλέον πολλες- ειναι οι ωραιότερες στιγμές της ζωής μου.

Γιατί τα παιδιά είναι ΕΥΤΥΧΙΑ, ακόμα και αν δεν κοιμάσαι, δεν βγαίνεις, δεν ασχολείσαι με τον εαυτό σου…

Ακόμα και αν εχεις φτάσει στο σημείο απο manalawyer να είσαι μόνο mana.

Ακόμα κι αν οτι κάνεις στο νέο σου εγχείρημα, το κάνεις γι αυτα..!

Σ εσένα λοιπον “Τατα” χρόνια πολλά και ένα τεράστιο συγνώμη που δεν είμαι κοντά σου όσες στιγμές θα θέλαμε και οι δυο!

Ερχονται υπέροχες μέρες στο υπόσχομαι!!!

Στην Δ.

Advertisements
0

Ένα χαμόγελο του παιδιού μέσα στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος

Είχα σκοπό το επόμενο μου post να είναι για την υπέροχη Ρώμη και για ποιούς λόγους θα την επισκέπτομαι συνέχεια…

Ωστόσο, εκτός του ότι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη, μέχρι να ανοίξει ο καιρός και να γεμίσει τσάρτερ η Κρήτη, όλοι οι δρομοι οδηγούν και στο Ελ.Βενιζέλος, το οποίο ειναι ολο μα όλο under construction και ουσιαστικά αν εχεις παραπάνω απο 2 ωρες αναμονή, τα πράγματα ειναι λιγάκι βαρετά…

Η βαρεμάρα λοιπόν, οκ και τα εκθέματα του Μουσείου της Ακρόπολης (και η πείνα) μας οδήγησαν στον πάνω όροφο του αεροδρομίου!

Εκεί συναντήσαμε την Μαρίνα και την Μαρία, δυο υπέροχα κορίτσια απο το χαμόγελο του παιδιού, τα οποία με μεράκι, πείσμα και αγάπη για το παιδί έχουν φτιάξει εναν χώρο γεμάτο απο “χαμόγελο του παιδιού”.

Έφτιαξαν λοιπόν ενα παιδότοπο, αρκετά συμπαθητικό για τον χώρο που τους δόθηκε!!

Σε αυτόν τον χώρο αγαπημένοι μου, μπορεί ο μικρός συνταξιδιώτης σου να απασχοληθεί δημιουργικά, να παίξει, να ζωγραφίσει και να πάρει αγάπη και τρυφερότητα απο τα υπέροχα αυτα κορίτσια!

Συγκρίνοντας το με τις #Μινιατούρες έχω να πω οτι υπάρχει τεράστια απόκλιση στο κομμάτι του εξοπλισμού , αλλά αυτό δεν αναιρεί οτι μοιραζόμαστε το ιδιο όραμα που δεν ειναι άλλο απο την κατ ουσίαν δημιουργική απασχόληση των παιδιών…

Αν βρεθείτε λοιπόν στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, μην παραλείψετε να “πεταχτείτε” με τον μικρό σας συνταξιδιώτη στον παιδότοπο του “Χαμόγελου του παιδιού”-είναι πολύ αυστηρές στους κανόνες υγιεινής , πράγμα πολύ καλο-και να προσφέρετε όμορφες στιγμές στο παιδί σας…

Στην πολυ εποικοδομητική συζήτηση που είχα με τα δυο αυτά κορίτσια πέρα απο την αγάπη τους γι αυτό που έχουν δημιουργήσει απο το 2002, μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα εξής δυο:

•Στο αεροδρόμιο και κυρίως στα μεγάλα αεροδρόμια λόγω και της μεγάλης αναμονής τα παιδιά -μαζί τους και οι γονείς- ταλαιπωρούνται  κάτι που προσπαθούν με τον συγκεκριμένο χώρο να αποτρέψουν

•Το συγκεκριμένο σημείο, είναι ο χώρος που περνάνε ευχάριστες στιγμές τα παιδάκια που επισκέπτονται απο την περιφέρεια ογκολογικές κλινικές στην Αθήνα για τις θεραπείες τους.
Για όλα τα παραπάνω και για ακόμα περισσότερα που είμαι σίγουρη ότι θα ανακαλύψω όταν θα βρεθώ εκεί με τα παιδιά μου, αξίζει να επισκεφθείτε το “Παιδότοπο του χαμόγελου του Παιδιού” στο Ελευθέριος Βενιζέλος και να προσφέρετε ένα χαμόγελο στα υπέροχα αυτά κορίτσια!!! 
ML

0

Ο Ρίκο Κοκορίκο

Είναι απο εκείνα τα βράδια που μ’ αρέσουν πολύ…
Πάνω στο κρεββάτι εγω κι ο γιος μου αποφασίζουμε να διαβάσουμε παραμύθι!

Τα παιδιά “κολλάνε” μ’ ένα συγκεκριμένο παραμύθι και είναι δύσκολο να ξεκινήσετε κάποιο άλλο…
Απόψε όμως το “αφεντικό μου επέτρεψε να διαλέξω εγώ..
Διάλεξα λοιπόν ενα παραμύθι, απο τα “χαρισμένα”.

Χαρισμένα ειναι τα παραμύθια που -σίγουρα με πολύ αγάπη αλλά και βαριά καρδιά – μας έδωσε η αγαπημένη μας γειτόνισσα που τα διαβολάκια της πια μεγάλωσαν.
Είναι παραμύθια που διαλέχθηκαν προσεχτικά και που σίγουρα διαβάστηκαν και ξανα διαβάστηκαν!

Επέλεξα λοιπόν, αφού μου δόθηκε το “ελεύθερο”, το “Ρίκο  κοκορίκο”της Σοφίας Μαντούβαλου.
Δεν με τράβηξε ουτε ο τίτλος -φοβερά πιασάρικος για νήπιο-ούτε το εξαιρετικό εξώφυλλο.
Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν μια σημείωση κάτω απο τον τίτλο.

Η σημείωση ήταν μια σφραγίδα με την λέξη   “ξενοφοβία”.


Γενικά θα παραδεχθώ οτι αν και δεν είμαι απο τους ανθρώπους που δεν θέλουν να βλέπουν ειδήσεις γιατί δεν θέλουν να ακούνε κακά νέα, δυστυχώς δεν προλαβαίνω να ενημερωθώ όσο θα ήθελα ή έστω όσο το έχω ανάγκη σαν άνθρωπος!

Ωστόσο, μεσά στα άλλα τραγικά, τα οποία δεν αντέχω να σκέφτομαι αλλά και να γράψω γι’ αυτά, στο ραδιόφωνο νομίζω, άκουσα για την αντίδραση γονέων να φοιτήσουν μετανάστες σε  σχολείο στην Λάρισα.
Οι πληροφορίες μου είναι συγκεχυμένες και σίγουρα ελλιπείς οπότε δεν θα σχολιάσω…

Στο θέμα μας τώρα….σας προτείνω να το αγοράσετε  αυτό το βιβλίο γιατί εχει ωραία γραφή, είναι σύντομο, ευχάριστο και δείχνει την ομορφιά των παιδικών ψυχών και την ασχήμια των δικών μας, των μεγάλων…

Εξάλλου απο την αρχαία εποχή ξένος σημαίνει φίλος και επισκέπτης μας μαζί…

Υ.Γ. Το καλοκαίρι αναγκαστήκαμε οικογενειακώς να κάνουμε την διαδρομή αεροδρόμιο-Πειραιάς με προαστιακό!
Σε αυτη την μία ώρα και κάτι πέρασε απο μπροστά μας όλη η “θλιβερή” Ελλάδα!
Χρήστες ναρκωτικών εναλλάσσονταν με ανθρώπους που στις 11 το πρωι μύριζαν αλκοόλ, με ελληνάρες που έδερναν αλλοδαπούς και ανθρώπους με νεύρα τσακισμένα απο την κοινωνική και οικονομική κρίση.Η Ελλάδα που σε πληγώνει σε ενα βαγόνι…και εκεί, δυο στάσεις πριν το τέλος μια Μάνα, με το τετράχρονο κοριτσάκι της να κρατάει μια ταλαιπωρημένη κούκλα σαν θησαυρό (είναι απο τα παιχνίδια που κάποια άλλη μαμά δώρισε γιατί της επιαναν χώρο) πήγαιναν λογικά σε κάποιο “χώρο” μεταναστών στον Πειραιά.

Τόλμησα να την κοιτάξω στα υπέροχα γεμάτα θλίψη αλλά και ελπίδα μάτια της και ξαφνικά εξαφανίστηκαν όλα τα ανόητα προβλήματα που ίσως με βασάνιζαν.

Γιατί για κάποιους ανθρώπους ακόμα και τα μνημόνια είναι “ευλογία” και σ εμάς δεν κοστίζει τίποτα μια “αγκαλιά”.

0

Όσα μου έμαθε το 2016 και δεν θέλω να ξεχάσω το 2017

Λίγες μέρες πριν το τέλος του χρόνου ή ίσως και μερικές μέρες μετά όλοι κάνουμε ένα μίνι απολογισμό.
Και επειδή το 2016 δεν ήταν μια τυχαία χρονιά για εμένα (όπως και το 2013 βεβαίως βεβαίως) αποφάσισα να τα καταγράψω εδώ, στο προσωπικό μου ημερολόγιο για πολλούς και για διάφορους λόγους αλλά κυρίως γιατί  ήταν μια χρονιά με τα όμορφα και τα παράλογα της που για κανέναν λόγο δεν θέλω να ξεχάσω….

Αφήνω λοιπόν κατά μέρους για λίγα λεπτά (τόσο μου επιτρέπει αν και είναι μόλις 8 μηνών) την κορασίδα μου και περιμένω να μου πείτε πόσοι ταυτίζεστε με τα παρακάτω

  1. Ένα #blog είναι ζωντανός οργανισμός
    Το να είσαι #blogger ή τελοσπάντων να αποκαλείσαι έτσι δεν είναι εύκολο πράγμα. Ακόμα και αν το κάνεις για λόγους προσωπικούς (σας τα έχω πεί στην ΠΡΟΕΚΦΩΝΗΣΗ) και όχι για επαγγελματικούς, το #blog σου manalawyer θέλει φροντίδα, αγάπη και προδέρμ. Κοινώς, δύο παιδιά και ένα blog με καθιστούν …πολύτεκνη.
    Γι αυτό αν και ξεκίνησε με τις καλύτερες των συνθηκών, το δόλιο παραμελήθηκε λιγάκι ένεκα τον καταστάσεων και όχι των συναισθημάτων.
    Κάθε φορά όμως που μπαίνω στην διαδικασία να γράψω κάτι συνειδητοποιώ πόσο πολύ το αγαπώ και ειλικρινά όταν αγαπάς κάτι δεν χάνεται.
    Ένας χρόνος λοιπόν manalawyer και σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη που του δείξατε, που το ταξιδέψατε και που δεν το αφήσατε να μαραζώσει. Έρχονται μέρες που θα ξανακάνουμε παρέα,να το ξέρετε…γιατί η ζωή και κυρίως τα παιδιά είναι τεράστια και αστείρευτη πηγή έμπνευσης.
  2. Μην απαιτείς από τους άλλους να δρουν όπως θα αντιδρούσες εσύ
    Σαν χαρακτήρας έχω το εξής ενοχλητικό- κυρίως για εμένα αλλά και γι αυτούς που με αγαπούν- είμαι πολύ αθώα ή αλλιώς αγαθιάρα. Ναι, ναι δικηγόρος και όμως αθώα. Δεν σκέφτομαι και δεν σκέφτηκα ποτέ το κακό του συνανθρώπου μου και πάντα με πλήγωναν οι λιγότερο ανθρώπινες συμπεριφορές.
    Επειδή το 2017 σε καμία περίπτωση δεν θα αλλάξω αυτό το χαρακτηριστικό μου- έχω και αυριανούς πολίτες να μεγαλώσω και θα παλέψω ώστε να γίνουν ηθικοί και σωστοί άνθρωποι- αποφάσισα τουλάχιστον να μην απαιτώ και να μην στεναχωριέμαι με συμπεριφορές ανθρώπων που δεν έχουν αυτό το χαρακτηριστικό,( όχι καλέ του αθώου, αλλά του ηθικού).
    Ελπίζοντας λοιπόν ότι όλοι κρύβουμε ένα καλό παιδί μέσα μας, το 2016 μου έμαθε ότι δεν πρέπει να απαιτώ να σκέφτονται και να δρουν όλοι όπως εγώ.
    Γι αυτό εξάλλου δεν είμαστε με όλους φίλοι, κολλητοί, κουμπάροι και συνεργάτες.
    Γιατί αγαπημένοι μου φίλοι δεν μπορείς να είσαι σε όλα τέλειος και δεν μπορείς να τα “πηγαίνεις καλά”με όλους. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, η ζωή μας θα γίνει πιο καθαρή, πιο ουσιαστική και πιο ήρεμη. Μια καθαρή ματιά γύρω σας θα σας πείσει πως υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν την προσοχή και τον χρόνο σας και θα αφήσετε πίσω σας τοξικούς ανθρώπους και καταστάσεις.
  3. Τα παιδιά η βιτρίνα του εαυτού μας
    Λοιπόν αγαπητοί γονείς, τα παιδιά σας και τα μάτια σας. Απ ‘όλους μπορούμε να κρυφτούμε ακόμα και από τους ίδιους μας τους εαυτούς αλλά να είστε σίγουροι πως από τα παιδιά δεν μπορεί να κρυφτεί κάνεις μα κανείς. Γιατί τα παιδιά μας είναι η βιτρίνα του εαυτού μας, ο καθρέπτης του χαρακτήρα μας.
    Όσο ωραία και αν θέλεις να παρουσιάσεις την ζωή σου στους άλλους και στα social media, αν το παιδί σου δεν παίρνει αγάπη και ενδιαφέρον, έχεις κάνει μια τεράστια τρύπα στο νερό.
    Ωραία και τα πάρτυ, και τα ακριβά ρούχα και οι φωτογραφίες απέραντης οικογενειακής ευτυχίας, όμως αν είναι μόνο αυτά το παιδί σου θα σε μαρτυρήσει με τον μοναδικό τρόπο που τα παιδιά έχουν και που δεν αφήνει περιθώρια.
    Αγάπη, αγάπη και αγκαλιές.
  4. Να προσπαθείς , να πέφτεις αλλά να ξανά -σηκώνεσαι:
    Μπορεί να είμαι χαμένη στις οικογενειακές και επαγγελματικές μου Μινιατούρες αλλά παρακολουθώ και αφουγκράζομαι τους γύρω μου.
    Και με χαρά παρατηρώ ότι η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!
    Βλέπω αμετανόητους εργένηδες να γίνονται μπαμπάδες και να τρελαίνονται από ευτυχία, βλέπω ανθρώπους που τα προηγούμενα χρόνια έφαγαν χαστούκια σοβαρά να παλεύουν και να ξανά σηκώνονται. Βλέπω ανθρώπους στην Κατακρεουργημένη Ελλάδα του 2016 και σε λίγο  του 2017 να μην μένουν στάσιμοι και να προσπαθούν με νέες και ποιοτικές ιδέες (εξάλλου τα έχουμε πει και στην Μήνυση στην…κρίση #intro) και είμαι τόσο αισιόδοξη και χαρούμενη για όλους!Γιατί πλέον φιλάνθρωπος είναι και ο ελεύθερος επαγγελματίας που προσφέρει θέσεις εργασίας
    Ήθος και να μην επαναπαύεστε φίλοι μου και θα τα πάτε περίφημα.
  5. .Η αγάπη ήρθε απο μακριά:
    Κακά τα ψέμματα, όταν παντρεύεσαι όλοι θα πουν ένα καλό λόγο, το ίδιο και όταν αποκτάς ένα παιδί, πόσο μάλλον δύο!
    Τι γίνεται όμως, όταν αλλάζεις την ζωή σου και αποφασίζεις να δώσεις το “είναι” σου και σε κάτι άλλο;Εκεί αγαπημένοι, αν είστε όσο τυχεροί είμαι εγώ, παίρνεις αγάπη ειλικρινή!
    Δεν θα ξεχάσω τα γλυκά λόγια της Εβίνας από την Χαλκίδα, που έχουμε να συναντηθούμε πάνω από πενταετία!Δεν θα σταματήσω να συγκινούμαι για την υποστήριξη που έχουμε όλους αυτούς τους μήνες από γνωστούς και φίλους από πολύ ή λίγο μακριά.
    Δεν θα ξεχάσω την σιωπηλή υποστήριξη ανθρώπων που απλά λέγαμε ένα “γειά” και μας έχουν αγκαλιάσει τόσο πολύ.
    Δεν θα ξεχάσω τους φίλους μου που αντί να μου πουν τα νέα τους-τα ειλικρινά τόσο ενδιαφέροντα- αγωνιούν και ενδιαφέρονται για το νέο μας εγχείρημα.
    Δεν θα ξεχάσω πως όλα τα παραπάνω που κάνουν όλοι αυτοί είναι η αγωνία μου να μεταλαμπαδεύσω  στα παιδιά μου.
    Γιατί υπάρχουν άνθρωποι με το Α κεφάλαιο!

6. Home sweet home: Όσοι με ξέρουν, δεν θα πιστεύουν στα ματιά τους αλλά ναι αγαπημένοι μου χωριογυριδες…σαν το σπίτι δεν έχει!
Ωραία η δουλειά, οι βόλτες (όχι οι δικιές μου, οι δικές σας), τα ταξίδια αλλά σαν την ζεστασιά και την γαλήνη του σπιτικού δεν υπάρχει!Ειδικά όταν μέσα εκεί αναπνέουν, καταστρέφουν και γκρινιάζουν αυτοί που αγαπάς περισσότερο.

7.My friends are better than yours: (και εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι.)

Όλοι έχουμε φίλους που τους αγαπάμε και μας αγαπάνε, αλλά ειλικρινά ρε παιδιά είναι κάποιοι άνθρωποι που σε σημαδεύουν!

Οι πολλοί αγαπημένοι μου άνθρωποι είναι μακριά, άνθρωποι που αν τους είχα κοντά η καθημερινότητα μας θα ήταν τελείως διαφορετική.Που μπορεί η καθημερινότητα να μας αναγκάζει να μιλάμε μια φορά το μήνα μ ένα μήνυμα ή μ ένα τηλεφώνημα του πεντάλεπτου και με τις γνωστές διακοπές αλλά νιώθεις ότι είναι δίπλα σου!

Όταν δε, τους συναντάς, ο αέρας γεμίζει οξυγόνο και ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος, πιο χρωματιστός!

Υπάρχουν και οι άλλοι, που είναι δίπλα σου, που πια δεν μπορείς να πιεις έναν καφέ ή να χαζολογήσεις στα δικαστήρια και όμως είναι εκεί, δίπλα σου με την σκέψη ή με τις πράξεις τους!

Πονάς με την στεναχώρια τους, γελάς με τα τραγελαφικά που τους συμβαίνουν και κλαις κρυφά γιατί ένας από τους πιο τρελούς σου φίλους έγινε μπαμπάς!

Και επειδή ο αγαπημένος μου αριθμός είναι το 7 θα σταματήσω εδώ, με την ευχή να έχουμε όλοι μια χρονιά γεμάτη υγεία, ειρήνη, και δοτικότητα.

ML

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0

5 πραγματα που πηρα αποφαση με τα παιδιά

Με λες και βετεράνο πια…
Δεν μπορώ να πω με σιγουριά οτι θα τα κρεμάσω τα παπούτσια μου, αλλά μια εμπειρία σαν #mana την εχω.
Με τα νέα δεδομένα στην ζωή μου και στην ζωή μας, η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος που περνάω με τα παιδιά μου είναι αρκετά περιορισμένος οπότε προσπαθώ να ευχαριστιομαστε την κάθε στιγμή!(τα έχουμε πεί εξάλλου και στο Μάνα που πας;Παιδί μου πάω στα καράβια…)

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να τα μυρίζω ή να μην θέλω να με πάρει ο σπάνιος μισάωρος μεσημεριανός ύπνος για να βρεθώ από πάνω τους και να τα κοιτάζω…

Σε άλλα νέα λοιπόν, εκτός από #κακιά μάνα τους τελευταίους μήνες είμαι και κακή blogger.

Κοίμισα λοιπόν τα τέκνα, και έψαξα στις σημειώσεις μου (αυτές που γράφω στο σημειωματάριο του κινητού για να ξέρετε) και είμαι έτοιμη να σας παρουσιάσω τα “5 πράγματα που πήρα απόφαση με τα παιδιά”, είναι σίγουρα κι άλλα και μάλιστα πολλά αλλά γι αυτό υπάρχουν και τα #part 2

1. “Το μυαλό μου κυβερνάς”: Όχι οτι έχει συμβεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά στην ακραία περίπτωση που καταφέρεις να βρεθείς μακριά από αυτά, να είσαι σίγουρη ότι δεν θα αντέξεις πάνω απο μια ωρίτσα που δεν θα σκεφτείς τα παιδιά σου!
Τι κι αν τα άφησες σε βαθύ ύπνο, τι κι αν η γιαγιά ή η γυναίκα που τα προσέχει είναι παραπάνω από άψογες,μετά από λίγη ώρα -ναι ναι πριν ακόμα ανανεώσεις το κραγιόν σου-θα κοιτάς το κινητό και θα είσαι έτοιμη για το πρώτο τηλεφώνημα, όσο περνάει η ώρα δε, θα γίνεις και εσύ μια απο τις κλασικές μανάδες που η κάθε κουβέντα περιστρέφεται έμμεσα ή άμεσα γύρω από τα παιδιά της!
Γιατί σαν το δικό σου το παιδί,ΔΕΝ ΕΧΕΙ!

2.“Ερωτόλογα” : υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι εκφράσεις “μωρό μου”, “λατρεία μου”,”αγάπη μου”και τα συναφή να μην απευθύνονται σε εσένα αλλά στους μικρούς καρπούς του έρωτα σας. Και μεταξύ μας, υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα απο αυτήν την όμορφη “ζήλεια”;

3.“Κατοχικό σύνδρομο”: Μονίμως θα έχεις άγχος για προμήθειες (το μέικ απ που σου χει τελειώσει ένα μήνα, όσο και να το ζουλάς δεν βγάζει).
Μπορεί να μην έχεις πάρει καφέ εδώ και  ένα μήνα, ή διαρκώς να ξεχνάς  το αγαπημένο και πάντα υγιεινό σου σνακ, αλλά είμαι σίγουρη ότι έχεις αγοράσει παιδικά μακαρονάκια, δημητριακά και pampers ικανά να σε φτάσουν για έναν μήνα.

4.Τα χαμόγελα τους η καλύτερη διασκέδαση μας: Όταν γίνεσαι γονιός, οι αποφάσεις λαμβάνονται στο κέντρο ελέγχου του σπιτιού ήτοι το παιδικό δωμάτιο.
Πόσες φορές αποφασίσατε να βγείτε έξω χωρίς να λάβετε υπόψη σας την “καλοπέραση” του αφεντικού και το μετανιώσατε οικτρά; Πόσες φορές πήγατε κάπου με μισή καρδιά και επειδή το παιδί σας πέρασε όμορφα, επιστρέψατε σπίτι με ένα τεράστιο χαμόγελο.

*Ευτυχώς που -αντικειμενικά πάντα μιλώντας-, ήρθαν στην ζωή μας οι Μινιατούρες (Τα παιδιά ζωγραφίζουν στους τοίχους ή απλά οι ΜΙΝΙΑΤΟΥΡΕΣ έρχονται!!!!) και οι ανάγκες αρχηγών και υπηκόων μπορούν πλέον να συνδυαστούν.

5. Μάνα η #blogger: Οι μέρες που τα μπλόγκ που εμφανίζονταν στο ταιμ λαιν σου στο facebook  ήταν μόδας, πολιτικής και κοινωνικού σχολιασμού έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Πλέον είσαι και εσύ μια εν δυνάμει μάνα #blogger που διαβάζει ότι έχει να κάνει με την λέξη “μαμα” και “παιδί”, παθιάζεσαι με τις συζητήσεις και πλέον έχεις άποψη για τα πάντα.
Μία συμβουλή, οι μαμαδο-ομάδες είναι υπέροχες και σαν σύλληψη και σαν παρέα, όμως αγαπημένες μην παθιάζεστε και μην βγάζετε όλα σας τα προβλήματα σε αυτά γιατί “τα γραπτά μένουν” και υπάρχει περίπτωση να “πέσουν μηνύσεις”, να χαλάσετε τις καρδιές σας και κυρίως να πείτε (γράψετε ) κάτι που αργότερα θα μετανιώσετε.

Κάθε #mana είναι καλή και αγαπάει τα παιδιά της ακόμα και αν δεν θήλασε, ακόμα και αν επέλεξε να δώσει advance στο παιδί της, ακόμα και αν δεν κοιμάται μαζί του, ακόμα κι αν λείπει πολλές ώρες.

Πολύ μου λείψατε να ξέρετε και ελπίζω να μην με ξεχάσατε.
Να έχετε έναν υπέροχο μήνα, γιορτινό και αγαπησιάρικο!!

Θα επιστρέψω άμεσα, το υπόσχομαι!

 

Υ.Γ Σε ένα σποράκι περίπου 7 εβδομάδων…

ML

1

Μάνα που πας;Παιδί μου πάω στα καράβια…

Λίγο πριν την τελευταία εξεταστική, εκείνο το μακρινό 2006 (μην αρχίσετε τώρα να κάνετε προσθαφαιρέσεις), είχα αποφασίσει οτι αυτο που ειχα ανάγκη να κάνω ήταν να εργαστώ!

Γι αυτό και πριν ακόμα πάρω στα χέρια μου το πολυπόθητο εκείνο χαρτί (άραγε που το εχω καταχωνιάσει;), εργαζόμουν σε δικηγορικό γραφείο!

Και αν και σαν μόνη #lawyer τότε ζούσα μια ξέφρενη ζωή, μου άρεσε που δούλευα και μάλιστα πολύ.

Κι ύστερα ήρθαν τα παιδιά.Και σε συνδυασμό με την κρίση, η δουλειά ήρθε σε δεύτερη μοίρα.

Υπήρξαν στιγμές που δυσκολευόμουν να αποδεχτώ αυτήν την κατάσταση, ωστόσο ειδικά μετα το πρώτο δύσκολο διάστημα, απολάμβανα πολύ περισσότερο τα απογεύματα με τον γιο μου και δεν μου έλειπαν καθόλου αυτά τα “κάτι απογεύματα με καφε και τσιγάρο…και δικογραφίες”. Το ιδιο συνεβει και με την κόρη μου και τα πρωινά μας ήταν γεμάτα μωρουδίλα.

Η ζωή όμως κάνει κύκλους και ήρθε πάλι η σειρά της manalawyer να εργαστεί.Και το είχε ανάγκη, και το περίμενε και ειναι διατεθειμένη να δώσει τον καλύτερο της εαυτό για τις νεογέννητες Μινιατούρες!


Ωστόσο, όση κι αν είναι η χαρά για το νέο αυτο δημιούργημα και την ανταπόκριση που έχει απο τον κόσμο (ευχαριστούμε ρε παιδιά!!!), κάθε πρωί και κάθε απόγευμα για μερικά λεπτά, η γεμάτη ενέργεια ψυχή μου βασανίζεται…

Υπάρχουν στιγμές που αρκεί ενα τραγούδι στο ραδιόφωνο ή μια μαμά με το καροτσάκι να με κάνουν να λυγίσω.

Υπάρχουν στιγμές που ενω γυρίζω εξαντλημένη στο σπίτι και παρακαλάω να έχουν κοιμηθεί, την στιγμή που μπαίνω μεσα και βλεπω 4 υπεροχα ματάκια να με κοιτάζουν γεμάτα κατανόηση και αγάπη, γεμίζω ενέργεια λες και γύρισα απο διακοπες.

Ειναι δυσκολο να εισαι εργαζόμενη μαμα, ειναι δυσκολο να διοργανώσεις τα πάρτυ των άλλων παιδιών και να δίνεις τον καλυτερο σου εαυτό και να μη προλαβαίνεις να διοργανώσεις εναν απογευματινό περίπατο με τα δικά σου.

Σ εσένα λοιπόν εργαζόμενη mana, σου υπενθυμίζω οτι ο σκοπός είναι ιερός.

Καλή mana δεν σε κάνει μόνο η απόλυτη αφοσίωση στο παιδί σου.

Καλή mana σε κάνει η ανάγκη να προσφέρεις το καλυτερο σε αυτό τώρα αλλά και στο μέλλον.

Γιατί το ξερω, οτι απο τότε που έγινες mana, ολα τα κάνεις γι’αυτά!

Παραφράζοντας την κουβέντα μιας φίλης “Μπορεί να μην έχουμε απογεύματα, Σαββατοκύριακα ή ανέμελα πρωινά, όμως τις ώρες εκείνες που θα είμαι μαζί σας, θα φθάνουμε ψηλά στον ουρανό”

Και επειδη το ξερω, οτι ολες εσεις οι εργαζόμενες μάνες, εκείνη την μια ώρα, εκείνο το ενα πρωινό…φτάνετε στον ουρανό (ακόμα και αν οι λογαριασμοί, πι προθεσμίες και τα άγχη σας έχουν προσγειώσει για τα καλά στην γη), μην νιώθετε τύψεις-πολλές- γιατί “τα παιδιά τα ξέρουν όλα” και είμαι σίγουρη οτι καταλαβαίνουν.
Στον Μενέλαο&την Δήμητρα

ML

0

Μια άνω τελεία και ενα τεράστιο ευχαριστώ ❤️

Είναι μια ώρα δύσκολη του χωρισμού η ώρα.

Αλλά πως γίνεται να χωρίσεις από κάτι που είναι βαθιά ριζωμένο μέσα σου;Η απάντηση μου είναι πως δεν γίνεται.Βάζεις απλά μια άνω τελεία.
Μ αρέσουν πολύ εξάλλου η “άνω τελείες”.

Τώρα που οι μέρες πλησιάζουν, και ένα όνειρο χρόνων γίνεται πραγματικότητα, ένα άλλο μπαίνει για λίγο στην άκρη.Δεν παραπονιέται όμως, καθώς τρία χρόνια τώρα είναι σε δεύτερη μοίρα.

Πολύ τα παιδιά, λίγο η κρίση του κλάδου, λίγο οι εντολείς των τελευταίων χρόνων που ήρθαν απλά για να δοκιμάσουν τις αντοχές σου, έκαναν την δικηγορία όπως την αγάπησα και όπως μου την δίδαξαν οι καθηγητές μου αλλά και ο Γιάννης με την Βιβή, όνειρο απατηλό.

Όμως οι άνθρωποι οι δραστήριοι, οι άνθρωποι οι αισιόδοξοι δεν τα παρατάνε. Μαζεύουν δυνάμεις, κρατάνε τα καλά και προχωράνε. Έτσι θα κάνω και εγώ. Και να ‘στε σίγουροι, πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα επιστρέψω (εξάλλου ουσιαστικά δεν θα φύγω ποτέ).

Ένα όνειρο εμπνευσμένο από τα παιδιά μου και τα παιδιά των φίλων μου, παίρνει σάρκα και οστά σε λίγες μέρες. (Διαβάστε στο Τα παιδιά ζωγραφίζουν στους τοίχους ή απλά οι ΜΙΝΙΑΤΟΥΡΕΣ έρχονται!!!! )
Και όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, θα έχει πολύ νομική μέσα. Γιατί στην νομική μου έμαθαν να βρίσκω λύσεις, να είμαι οργανωτική, να προλαβαίνω καταστάσεις, να διαχειρίζομαι κρίσεις, να ακούω, να αντιλαμβάνομαι αλλά και να σέβομαι και να εκτιμώ.

Κάποτε κάποιος μου είπε ότι οι δικηγόροι είμαστε “ομάδα δυνατή”-λογικά ήταν το διάστημα της πολύμηνης αποχής μας.
Και είχε δίκιο.Γιατί μπορεί να τσακωνόμαστε, να κουτσομπολεύουμε,να σχολιάζουμε αλλά στα δύσκολα, στα διαφορετικά, στα ουσιώδη είμαστε μια γροθιά!

Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους εσάς, τους συναδέλφους μου που χαίρεστε με την χαρά μου και ενθουσιάζεστε με τον ενθουσιασμό μου.
Θα τα λέμε συχνά (είπαμε “άνω τελεία”) και θα είμαι πάντα δίπλα σας!

Νομικό δεν σε κάνει η δικηγορία, σε κάνει ο τρόπος ζωής σου!Μην φοβάστε να βάλετε ανω τέλειες για να κυνηγήσετε τα όνειρα σας.

Ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ

ML