0

Μαμά “Σ’αγαπάς”;

Στις Μινιατούρες που λέτε αλλα και μέσω των social των media οι μαμάδες γνωριζόμαστε μεταξύ μας!!Κι αν δεν συμβεί το εξής σύνηθες, να μισήσουμε δηλαδή η μια την άλλη για ανόητο συνήθως λόγο- γυναίκες γαρ-γινόμαστε φίλες!

Σαν φίλες λοιπόν, συζητάμε τα κλασσικά…για τα παιδιά μας ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ, για τις αλλαγές στην ζωή μας, για το πιεστικό μας πρόγραμμα, για τα πράγματα τα απλά τα καθημερινά που πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε, για την δουλειά που πάει πίσω και για το εγώ που έχει θαφτεί στα χρονοντούλαπα της ιστορίας!

Οι περισσότερες λοιπόν, θα μας ονομάσω “μάνα η ενοχική” βιώνουμε ενα διαρκές άγχος οτι κάτι δεν κάνουμε καλά…είτε επειδή το παιδί μας δεν κοιμάται, είτε επειδή δεν τρώει, είτε επειδή δεν περνάμε όσο ποιοτικό χρόνο θα θέλαμε μαζί τους!
Φέρνοντας λοιπον στο νου μου πρόσωπα και συζητήσεις αλλά και τα υπέροχα παιδιά της κάθε “μάνας η ενοχική” δυο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό.

Το πρώτο ειναι τα δικά μας παιδικά χρόνια και το κατα πόσο οι μανάδες μας περνούσαν όλο αυτο το στρες.
Νομίζω λοιπον οτι έχω καταλήξει – με δικαίωμα βέβαια λάθους- στο γεγονός ότι πλέον το να κάνεις παιδί ειναι μια καθαρά συνειδητή επιλογή.Τα χρόνια της κρίσης αλλά και της προγενέστερης καλής ζωής που ζήσαμε, αν αποφασίσεις να κάνεις παιδί θέλεις να το μεγαλώσεις με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες και προδιαγραφές!

Χρόνια πριν η γέννηση ενός παιδιού σε μεγάλο ποσοστό ηταν φυσικό επακόλουθο του γάμου ή μιας σοβαρής σχέσης.Οι γονείς μας μας αγαπούσαν και ήθελαν το καλύτερο για εμάς αλλά -μάλλον- δεν ήταν αυτοσκοπός!

Εμείς, απο το τεστ εγκυμοσύνης δώσαμε όρκο οτι θα δώσουμε τα πάντα και όταν αυτό δεν συμβαίνει- τι πιο φυσιολογικό άλλωστε – βγάζουμε το μαστίγιο απ’το ντουλάπι και ξεκινάμε :”γιατι δουλεύω τόσες ώρες”, “γιατί δεν αντιμετωπίζω με χαμόγελο και νιρβάνα την αϋπνία”, “γιατί θέλω να πιω ενα καφέ με τους φίλους μου”, γιατί, γιατί, γιατί….

Μήπως γιατί είμαστε άνθρωποι με ανάγκες και επιθυμίες;
Μήπως γιατι μια μαμά ευτυχισμένη και πλήρης στους περισσότερους τομείς της ζωής της, είναι σίγουρα μια μαμά καλύτερη, χαρούμενη και ουσιαστικά πιο δοτική απο μια μαμά που έχει ξεχάσει τον εαυτό της;

Το δεύτερο είναι τα ιδια μας τα παιδιά!

Το έχω ξαναπεί, πως τα παιδιά είναι ο καθρέπτης τους εαυτού μας…
Νομίζω λοιπον, οτι αν κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά μας, θα μας δώσουν την απάντηση που όλες χρειαζόμαστε!

Η απάντηση είναι οτι μας θέλουν κοντά τους και ευτυχισμένους!Οτι μας έχουν διαρκώς ανάγκη, αλλά καταλαβαίνουν και τις στιγμές που δεν μπορείς να παίξεις μαζί τους, που δεν μαγείρεψες ή που αποφάσισες να πας χωρίς αυτά βόλτα!

Τα παιδιά μας είναι οι πιο συμπονετικοί μας φίλοι, μας θέλουν δίπλα τους αλλά κυρίως μας θέλουν καλά με τον εαυτό μας.

“Μάνα η ενοχική” μεγαλώνεις εξαιρετικά το παιδί σου και την επιβεβαίως θα την πάρεις απο την αγκαλιά και απο το βλέμμα τους και όχι απο την έτερη #mana που τα κάνει όλα “τέλεια”.

Υ.Γ. Υπάρχουν εξαιρετικοί επιστήμονες και ομάδες μαμάδων, που μπορούν να μας βοηθήσουν σε πράγματα που μας απασχολούν!Σας συμβουλεύω όμως πριν διαβάσετε κάτι ή ακούσετε κάποιον, να τα βρείτε με τον εαυτό σας!!

Εγώ ξεκινάω απο σήμερα (ελπίζοντας η 10η προσπάθεια να στεφθεί με επιτυχία)

Advertisements
0

Ο Ρίκο Κοκορίκο

Είναι απο εκείνα τα βράδια που μ’ αρέσουν πολύ…
Πάνω στο κρεββάτι εγω κι ο γιος μου αποφασίζουμε να διαβάσουμε παραμύθι!

Τα παιδιά “κολλάνε” μ’ ένα συγκεκριμένο παραμύθι και είναι δύσκολο να ξεκινήσετε κάποιο άλλο…
Απόψε όμως το “αφεντικό μου επέτρεψε να διαλέξω εγώ..
Διάλεξα λοιπόν ενα παραμύθι, απο τα “χαρισμένα”.

Χαρισμένα ειναι τα παραμύθια που -σίγουρα με πολύ αγάπη αλλά και βαριά καρδιά – μας έδωσε η αγαπημένη μας γειτόνισσα που τα διαβολάκια της πια μεγάλωσαν.
Είναι παραμύθια που διαλέχθηκαν προσεχτικά και που σίγουρα διαβάστηκαν και ξανα διαβάστηκαν!

Επέλεξα λοιπόν, αφού μου δόθηκε το “ελεύθερο”, το “Ρίκο  κοκορίκο”της Σοφίας Μαντούβαλου.
Δεν με τράβηξε ουτε ο τίτλος -φοβερά πιασάρικος για νήπιο-ούτε το εξαιρετικό εξώφυλλο.
Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν μια σημείωση κάτω απο τον τίτλο.

Η σημείωση ήταν μια σφραγίδα με την λέξη   “ξενοφοβία”.


Γενικά θα παραδεχθώ οτι αν και δεν είμαι απο τους ανθρώπους που δεν θέλουν να βλέπουν ειδήσεις γιατί δεν θέλουν να ακούνε κακά νέα, δυστυχώς δεν προλαβαίνω να ενημερωθώ όσο θα ήθελα ή έστω όσο το έχω ανάγκη σαν άνθρωπος!

Ωστόσο, μεσά στα άλλα τραγικά, τα οποία δεν αντέχω να σκέφτομαι αλλά και να γράψω γι’ αυτά, στο ραδιόφωνο νομίζω, άκουσα για την αντίδραση γονέων να φοιτήσουν μετανάστες σε  σχολείο στην Λάρισα.
Οι πληροφορίες μου είναι συγκεχυμένες και σίγουρα ελλιπείς οπότε δεν θα σχολιάσω…

Στο θέμα μας τώρα….σας προτείνω να το αγοράσετε  αυτό το βιβλίο γιατί εχει ωραία γραφή, είναι σύντομο, ευχάριστο και δείχνει την ομορφιά των παιδικών ψυχών και την ασχήμια των δικών μας, των μεγάλων…

Εξάλλου απο την αρχαία εποχή ξένος σημαίνει φίλος και επισκέπτης μας μαζί…

Υ.Γ. Το καλοκαίρι αναγκαστήκαμε οικογενειακώς να κάνουμε την διαδρομή αεροδρόμιο-Πειραιάς με προαστιακό!
Σε αυτη την μία ώρα και κάτι πέρασε απο μπροστά μας όλη η “θλιβερή” Ελλάδα!
Χρήστες ναρκωτικών εναλλάσσονταν με ανθρώπους που στις 11 το πρωι μύριζαν αλκοόλ, με ελληνάρες που έδερναν αλλοδαπούς και ανθρώπους με νεύρα τσακισμένα απο την κοινωνική και οικονομική κρίση.Η Ελλάδα που σε πληγώνει σε ενα βαγόνι…και εκεί, δυο στάσεις πριν το τέλος μια Μάνα, με το τετράχρονο κοριτσάκι της να κρατάει μια ταλαιπωρημένη κούκλα σαν θησαυρό (είναι απο τα παιχνίδια που κάποια άλλη μαμά δώρισε γιατί της επιαναν χώρο) πήγαιναν λογικά σε κάποιο “χώρο” μεταναστών στον Πειραιά.

Τόλμησα να την κοιτάξω στα υπέροχα γεμάτα θλίψη αλλά και ελπίδα μάτια της και ξαφνικά εξαφανίστηκαν όλα τα ανόητα προβλήματα που ίσως με βασάνιζαν.

Γιατί για κάποιους ανθρώπους ακόμα και τα μνημόνια είναι “ευλογία” και σ εμάς δεν κοστίζει τίποτα μια “αγκαλιά”.